Sezai Karakoç'un geleneğe dair koyduğu ilke çok net: Özü korumak. Gelenek donmuş bir kalıp değil; büyük bir nehir gibi akarak bugüne gelen, her kuşakta yeniden üretilen canlı bir hakikattir. Şiirde de öyküde de mesele geçmişi tekrar etmek değil, özü bozmadan bugünün diliyle çoğaltmaktır. Gelenek, içine girip kaybolduğumuz değil; kendimizden bir şey katarak büyüttüğümüz bir yürüyüştür.