قراردادهای پیمان دسته جمعی،نوعی قرارداد حمایتی برای کارگران است که به منظور تعیین شرایط کار فیما بین شورای کارگان و کارفرما تنظیم می‌شود و عموما مواردی مانند بهبود وضعیت رفاهی کارگران، بازنشستگی، امنیت شغلی، شرایط بیمه بیکاری و اضافه کاری را در برمی‌گیرد که تضمین کننده مقررات وضوابط میان کارگران و کارفرماست. پیمان‌های دسته جمعی کار نوعی قرارداد حمایتی برای کارگران است که به منظور تعیین شرایط کار بین کارگران و کارفرما تنظیم می‌شود. وزارت کار معتقد است اگر دستمزد کارگران بر اساس پیمان‌های جمعی تعیین شود، امکان مذاکره واقعی میان کارفرمایان و کارگران به وجود می‌آید و عدالت مزدی برقرار می شود. فصل هفتم از قانون کار ایران به سرفصل "مذاکرات و پیمان‌های دسته جمعی کار" اختصاص دارد. به موجب این سرفصل، ظرفیتی جهت پیشگیری یا حل مشکلات حرفه‌ای و شغلی و یا بهبود شرایط تولید یا امور رفاهی کارگران ایجاد شده تا نمایندگان کارگری و کارفرمایی بتوانند شرایط حاکم بر روابط کارگری و کارفرمایی را با تکیه بر حفظ منافع کارگران مد نظر قرار داده و عدالت اجتماعی را در این حوزه برقرار کنند.