در پاسخ به شبهه رهبانیت در نهج‌البلاغه، این متن نشان می‌دهد که مذمت دنیا در کلام امیرالمؤمنین(ع) نه دعوت به گوشه‌نشینی، بلکه هشدار نسبت به دلبستگی کور به متاع فانی است. نهج‌البلاغه با تکیه بر قرآن و سنت نبوی، دنیا را ابزار تعالی انسان می‌داند نه هدف نهایی زندگی.