Kadriye Alev yazdı... "Sonradan Jon'a kısa bir not yazdım (…) Çok yazık, dedim, birbirimize her şeyi söyleyebilirdik. Jon sık sık hatırlatır bunu. Sözümü tekrarlar-birbirimize her şeyi söyleyebilirdik, bu her şey neler olurdu, diye sorar bana..." (s.110) Günün sonunda bellek, kendisinin bir hikâyesi olduğunu hatırlayınca zihinde derin bir kazı başlatır. Dıştan içe, aşağıdan yukarı, yatay ve dikey hatırlamalar birbirinden bağımsız gibi görünen, birbirine kimi zaman çürük bir iple kimi zaman da görünmez ama koparamadığımız bağlarla tutunan