در هیاهوی مدهای زودگذر و الگوهای بی‌هویت، دومین رویداد ملی «جلیقه ایرانی» صدایی متفاوت بود؛ صدایی آرام اما ریشه‌دار که از دل اقوام، زنان هنرمند و نخ‌های دست‌بافت برخاست و نشان داد لباس، اگر بر شانه‌های هویت بنشیند، می‌تواند هم زیبا باشد، هم ماندگار و هم جهانی. سمنان، این‌بار نه فقط میزبان یک رویداد هنری، که نقطه تلاقی گذشته و آینده شد؛ جایی که سوزن‌ها حافظه داشتند، پارچه‌ها روایت می‌کردند و جلیقه‌ها، زبان مشترک اقوام ایران بودند. دومین رویداد ملی جلیقه ایرانی، تنها نمایش لباس نبود؛ بازخوانی یک سرمایه فراموش‌شده بود؛ سرمایه‌ای که سال‌ها در صندوقچه‌ها مانده و حالا، با نگاهی ملی، دوباره به صحنه آمده است.