Eén verontrustend appje zorgde in nieuwbouwwijk De Krijgsman in Muiden maandenlang voor kopzorgen. Bewoners ontdekten dat hun kinderen speelden op vervuilende staalslakken, waardoor vreemde klachten als bloedneuzen en geïrriteerde ogen ineens te verklaren waren. Nu het materiaal wordt verwijderd, kijkt de bewonersvereniging terug: "Staalslakken had het woord van het jaar kunnen zijn. Zoveel impact heeft het gehad." De onrust ontstond afgelopen voorjaar, nadat onderzoeksjournalisten onthulden dat op zeker 115 plekken in Nederland staalslakken zijn gebruikt. In de bewonersapp van De Krijgsman – met ruim 900 leden – werd het artikel gedeeld. "Ik zag dat kaartje en dacht: dit ga je niet menen", zegt Floris Regouin, voorzitter van de bewonersvereniging. "Ineens stond daar één stipje in onze wijk in Muiden." Al snel bleek dat het niet om één locatie ging. Het industriële afvalproduct lag verspreid door de wijk: op wandelpaden, parkeervakken, in hofjes en bij speelplekken. "Mensen vroegen zich direct af: wat betekent dit voor onze kinderen?" Meteen actie Voor Regouin was het reden om direct te schakelen. "Ik heb meteen twee brieven gestuurd: één naar de gemeente en één naar projectontwikkelaar KNSF." De gemeente Gooise Meren reageerde vrijwel onmiddellijk. Er kwam een speciaal telefoonnummer voor bewoners met klachten, er werd een onderzoek gestart en binnen enkele dagen werden monsters afgenomen. "De gemeente heeft hier echt voortvarend gehandeld", zegt Regouin. "Ze namen het serieus en kwamen meteen in actie." Zorgen, stilte en lege hofjes Terwijl bewoners wachtten op de onderzoeksresultaten, bleven kinderen binnen en lagen de hofjes er verlaten bij. "Je merkte dat mensen hun kinderen niet meer lieten spelen", zegt Regouin. "Er waren bewoners met echt serieuze klachten. Eén meisje had bloedneuzen en hoestbuien, die op vakantie ineens verdwenen. Dat is natuurlijk heel heftig." Tekst loopt door onder de foto. De bewonersvereniging nam een centrale rol op zich. Via appgroepen werd informatie gedeeld en bewoners werden aangemoedigd klachten te melden. "Wij zeiden steeds: meld klachten bij de gemeente en de GGD. Daar hoort het thuis." Samen optrekken met de gemeente Volgens Regouin maakte juist de samenwerking met de gemeente het verschil. "Wij konden bewoners snel bereiken, wat de gemeente niet kon." Er volgden metingen, adviezen van de GGD en de Omgevingsdienst , en er werd voortvarend gecommuniceerd. "Ook als er even niets nieuws was. Dat bracht rust." Uit onderzoek bleek dat het probleem vooral zat in ongebluste kalk in het grind. "Geen zware metalen gelukkig. Dat betekende dat er geen langdurige gezondheidsschade werd verwacht. Dat was een enorme opluchting." Van grind naar klinkers De oplossing kwam snel: het grind werd verwijderd en vervangen door klinkers. Eerst op plekken waar kinderen speelden, in het voorjaar van 2026 ook op andere plekken in de wijk. "Met bewoners is besproken hoe het vervangen zou worden", zegt Regouin. "Dat gaf het gevoel dat we serieus werden genomen." Terugkijkend noemt hij het dossier een voorbeeld van hoe je als bewoners samen met de gemeente wél goed problemen kan oplossen. "Dit laat zien hoe je als bewoners samen met de gemeente iets voor elkaar kunt krijgen." Tekst loopt door onder de foto. Toch blijft één vraag knagen. "Het is nog steeds vreemd dat dit kon gebeuren", zegt hij. "Zeker omdat de gemeente het beleid heeft om géén staalslakken te gebruiken. Dan verwacht je niet dat ze ineens overal in je wijk liggen." Hij hoopt vooral dat de Muidense situatie leidt tot betere keuzes bij projectontwikkelaars die dit soort materialen uitkiezen. "Bouwen is één ding, maar mensen moeten hier ook leven."