Kötülük neden bu kadar görünür, iyilik neden sessiz?Dünya bugün gürültülü.Sesler üst üste biniyor, imgeler çarpışıyor, haberler birbirini eziyor. Bu kakofoninin içinde kötülük daha görünür, daha parlak, daha “anlatılabilir” hâle geliyor. İyilik ise çoğu zaman fark edilmeden geçip gidiyor. Sanki sahne kötülüğe ait, iyilik kuliste bekliyor.Bu bir tesadüf değil.Bu, çağın ahlak mimarisiyle ilgili bir sonuç.Kötülük, doğası gereği dikkat ister. Kendini çoğaltmak için görünür olmak zorundadır. İyilik ise var olmak için görünürlüğe ihtiyaç duymaz. Belki de bu yüzden, bugün kötülüğü çok konuşuyor; iyiliği ise daha az hatırlıyoruz.