Οι ωκεανοί αποτελούν τον κύριο «πνεύμονα» της Γης. Υποστηρίζουν τη ζωή, ρυθμίζουν το κλίμα και επιτρέπουν στους ανθρώπους να αναπνέουν χωρίς να αντιλαμβάνονται όσα συμβαίνουν κάτω από την επιφάνεια. Ανάμεσα στα πιο εντυπωσιακά σημεία των ωκεανών, βρίσκεται μια θάλασσα που δεν βρέχεται από καμία χώρα, αλλά παίζει καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας του πλανήτη. Αυτή η μοναδική περιοχή είναι η Θάλασσα των Σαργασσών, μια εκτεταμένη περιοχή στον Βόρειο Ατλαντικό, που οριοθετείται όχι από στεριά αλλά από θαλάσσιες ρευμάτων. Το Ρεύμα του Κόλπου, το Ρεύμα του Βόρειου Ατλαντικού , το Ρεύμα των Καναρίων και το Βόρειο Ισημερινό Ρεύμα, σχηματίζουν ένα φυσικό γυροειδές ρεύμα που περιβάλλει μια οβάλ έκταση με καθαρά και ήρεμα νερά. Θάλασσα των Σαργασσών: Ένα πλωτό οικοσύστημα στην καρδιά του Ατλαντικού Οι βασικοί παραγωγοί οξυγόνου στη Θάλασσα των Σαργασσών είναι τα φύκια Sargassum. Αυτά παραμένουν στην επιφάνεια χάρη σε μικρές φυσαλίδες γεμάτες αέριο, σχηματίζοντας εκτάσεις που μοιάζουν με πλωτούς λιβάδες. Σε αυτό το περιβάλλον βρίσκουν καταφύγιο νεαρά ψάρια, θαλάσσιες χελώνες, γαρίδες και πλήθος άλλων ειδών, τα οποία αλλιώς θα δυσκολεύονταν να επιβιώσουν στον ανοιχτό ωκεανό. Σύμφωνα με εκτιμήσεις βασισμένες σε μετρήσεις οξυγόνου στην επιφάνεια και τη συνολική μάζα των Sargassum, η Θάλασσα των Σαργασσών μπορεί να απελευθερώνει περίπου 2,2 δισεκατομμύρια λίτρα οξυγόνου ανά ώρα – μια σημαντική συνεισφορά στην παγκόσμια παραγωγή οξυγόνου των ωκεανών. Αυτά τα δεδομένα υποστηρίζονται από επιστημονικές μελέτες, όπως η έρευνα των Billheimer και συνεργατών για τον εποχικό κύκλο του οξυγόνου και την πρωτογενή παραγωγή στη Θάλασσα των Σαργασσών. Παρά το γεγονός ότι δεν αποτελεί την κύρια παγκόσμια πηγή οξυγόνου, η περιοχή θεωρείται θεμελιώδης για την ωκεάνια παραγωγικότητα. Λειτουργεί σαν πλωτό δάσος, απορροφώντας ηλιακό φως και επιστρέφοντας οξυγόνο στην ατμόσφαιρα. Μύθοι, ήρεμα νερά και κίνδυνοι Ιστορικά, η Θάλασσα των Σαργασσών συνδέθηκε με θαλασσινές ιστορίες. Ναυτικοί πίστευαν ότι τα πλοία τους θα μπορούσαν να παγιδευτούν στα πυκνά στρώματα φυκιών. Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα ήταν η έλλειψη ανέμου: στις υποτροπικές αυτές περιοχές οι ήρεμες συνθήκες μπορεί να διαρκέσουν ημέρες, αφήνοντας τα ιστιοφόρα σχεδόν ακινητοποιημένα. Γιατί τα φύκια Sargassum παράγουν τόσο οξυγόνο Το Sargassum ζει πάντα στην επιφάνεια, γεγονός που του επιτρέπει να εκμεταλλεύεται συνεχώς το ηλιακό φως. Μέσω της φωτοσύνθεσης μετατρέπει την ηλιακή ενέργεια και το διοξείδιο του άνθρακα σε οργανική ύλη, απελευθερώνοντας οξυγόνο ως παραπροϊόν. Η πλευστότητα του επιτρέπει να μην ανταγωνίζεται για το φως και να διατηρεί συνεχή φωτοσυνθετική δραστηριότητα. Εκατομμύρια τόνοι Sargassum κινούνται στο γυροειδές ρεύμα του Βόρειου Ατλαντικού, σχηματίζοντας κάποιες φορές μια ζώνη που εκτείνεται από την Αφρική μέχρι τον Κόλπο του Μεξικού . Παρά την παραγωγή οξυγόνου, όταν φτάνουν στις ακτές, τα φύκια αποσυντίθενται γρήγορα, καταναλώνουν οξυγόνο, απελευθερώνουν ερεθιστικούς αέριους και μεταφέρουν μικροπλαστικά. Παρά αυτές τις επιπτώσεις, η Θάλασσα των Σαργασσών παραμένει μοναδική. Καμία άλλη περιοχή του Ατλαντικού δεν συνδυάζει απομόνωση, φως και ήρεμες συνθήκες, δημιουργώντας ένα πλωτό οικοσύστημα ικανό να υποστηρίζει τόσο ζωή χωρίς να βρέχεται από στεριά. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr