ایران یکی از ۵ کشور تاریخی جهان است که پیشینه قصه‌گویی در آن قدمتی حداقل ۷ هزارساله دارد. با اینکه دو سال پیش قصه‌گویی در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید اما هنوز در زمینه ترویج آن اقدامی منسجم و یکپارچه صورت نگرفته است. به گزارش خبرنگار ایلنا، هزاران قصه ایرانی در کوچه پس کوچه‌های تاریخ گم شده‌اند. مادران نسل ضد، دیگر راوی قصه‌های کهن ایرانی نیستند. قصه‌ها در صندوقچه‌های چوبی جا مانده‌اند و این هنر روایتگری دیرینه سالهای طولانی است که دیگر در گوش نسل جدید خوانده و تکرار نمی‌شود. با اینکه دو سال پیش، وزارت میراث‌فرهنگی با مشارکت کانون پرورش فکری و نوجوانان با هدف حفظ قصه‌های ایرانی و ترویج آیین قصه‌گویی اقدام به ثبت ملی قصه‌گویی کردند اما پژوهشگران قصه‌گویی معتقدند، این اقدام صرفا نمایشی و نمادین بوده و متولیان فرهنگ در ایران که در برگیرنده نهادهای مختلفی می‌شوند هنوز اقدام جدی در راستای ترویج قصه‌گویی و جمع‌آوری و حفاظت از قصه‌های ایرانی نکرده‌اند. «محمدرضا یوسفی» یکی از قصه‌نویسان معاصر است. او در گفتگو با ایلنا و در پاسخ به این پرسش که وضعیت گردآوری قصه‌های ایرانی چگونه است و در این زمینه چه میزان فعالیت پژوهشی منسجم صورت گرفته، گفت: ما در ایران هزاران قصه داریم که همگی قابلیت جمع‌آوری دارند اما هنوز شناسایی و گردآوری نشده‌اند.