Non sabe nada o reloxo dun acorde/ nin de quen o leva atado ao seu corazón/ nin de quen volve miralo unha e outra vez/ como a un deus inexorable/ non sabe que é muro de lamentacións/ ou a espoleta dun arterial disparo/ non sabe nada o reloxo/ de como na noite se retorce/ o latexo dalgunhas horas. Estes versos conforman o arranque do poema 52 no libro de Eva Veiga, «O que se volve raíz» (Olifante).