هم‌زمانی روز پدر با حمله آمریکا به ونزوئلا بار دیگر نشان داد آن استوری معروف رامین رضاییان مبنی بر اینکه «پدر یعنی عشق، لطفا جنگ نکنید» علی‌رغم اینکه طی سالیان اخیر مورد تمسخر عده‌ای انسان سطحی‌نگر قرار گرفته بود، تا چه حد دارای عمق استراتژیک است. هم‌زمانی روز پدر با حمله آمریکا به ونزوئلا بار دیگر نشان داد آن استوری معروف رامین رضاییان مبنی بر اینکه «پدر یعنی عشق، لطفا جنگ نکنید» علی‌رغم اینکه طی سالیان اخیر مورد تمسخر عده‌ای انسان سطحی‌نگر قرار گرفته بود، تا چه حد دارای عمق استراتژیک است. بنده خودم به عنوان یک انسان سطحی‌نگر همان زمان که رامین عزیز آن استوری را گذاشته بود، نفهمیدم منظورش چیست. به نظرم بی‌معنی می‌آمد. دیروز که خبرهای ونزوئلا آمد، تازه متوجه شدم این دو جمله وقتی کنار هم قرار می‌گیرند چه معنی عمیقی پیدا می‌کنند. اتفاق دیگری که توجهمان را جلب کرده، این است که دولت ونزوئلا بعد از حملات آمریکا بیانیه داده و از سازمان ملل خواسته نشست فوری برگزار کند. پیش‌بینی می‌شود در روزهای آینده سازمان ملل در جواب این درخواست، آن میم معروف که مردی در آن می‌گوید: «آخه من چیکاره‌ام؟ کی هستم؟ من یک راننده کامیون ساده‌ام» را در حساب رسمی اینستاگرام سازمان ملل استوری کند. واقعا هم بنده متوجه نمی‌شوم چرا کشورها هنوز از سازمان ملل انتظارات ماورائی دارند. سازمان ملل خودش به مرور دارد شبیه به نقش‌هایی که مرحوم حمیده خیرآبادی بازی می‌کرد، می‌شود. زیاد از خانه بیرون نمی‌آید، بیشتر از آنکه کاری انجام دهد، نگران است و دلش شور می‌زند. فوق فوقش وقتی کشورها نشست برگزار می‌کنند، با سینی چایی می‌آید توی صحن سازمان و می‌گوید: «خبه خبه! کشورهای مشترک‌المنافع خوب خلوت کردن». منظور این است که توقع زیادی نداشته باشید. گیرایی سازمان هم اخیرا دچار مشکل شده. کشور A به کشور B حمله می‌کند، بر می‌گردد B را دعوت به خویشتن‌داری می‌کند. هر‌چه می‌گوییم استاد! A حمله کرده! A را باید محکوم کنی! می‌گوید باشه، می‌دونم، ولی شما بزرگواری کن جوابشو نده. اوج واکنش سر قضیه اسنپ‌بک بود. کشورهای غربی می‌گفتند ما برداشتمان این است که مکانیسم ماشه باید فعال شود. سازمان ملل می‌گفت بله حق با شماست.