این گزارش یک کالبدشکافی اقتصادی (Economic Autopsy) بر پیکر نیمه‌جان کشوری است که روزگاری نماد ثروت در آمریکای لاتین بود. ونزوئلا بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۵، بزرگ‌ترین انقباض اقتصادی تاریخ مدرن در زمان صلح را تجربه کرد. طبق داده‌های بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول (IMF)، تولید ناخالص داخلی (GDP) این کشور بین ۷۵ تا ۸۰ درصد کوچک شد؛ رقمی که از سقوط اقتصاد ایالات متحده در دوران «رکود بزرگ» (۲۹ درصد) یا فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بسیار فراتر است امیر رضا  اعطاسی: این گزارش یک کالبدشکافی اقتصادی  (Economic Autopsy) بر پیکر نیمه‌جان کشوری است که روزگاری نماد ثروت در آمریکای لاتین بود. ونزوئلا بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۵، بزرگ‌ترین انقباض اقتصادی تاریخ مدرن در زمان صلح را تجربه کرد. طبق داده‌های بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول (IMF)، تولید ناخالص داخلی (GDP) این کشور بین ۷۵ تا ۸۰ درصد کوچک شد؛ رقمی که از سقوط اقتصاد ایالات متحده در دوران «رکود بزرگ» (۲۹ درصد) یا فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بسیار فراتر است. این سقوط، نتیجه یک توطئه خارجی یا صرفا بدشانسی ناشی از قیمت نفت نبود، بلکه حاصل مجموعه‌ای از تصمیمات تکنیکال غلط و سیستماتیک در حوزه سیاست پولی و مالی  (Monetary and Fiscal Policy) بود که مکانیسم‌های حیاتی اقتصاد را از کار انداخت. هدف این تحلیل، بررسی دقیق متغیرهایی است که باعث شدند هزینه فرصت اصلاحات اقتصادی به حدی بالا برود که بازگشت غیرممکن شود. در ادامه، مکانیسم این فروپاشی را در چهار پرده و با تمرکز بر داده‌های اقتصاد کلان بررسی می‌کنیم. پرده اول: نفرین منابع، شوک نفتی و خطای استراتژیک