تهران- ایرنا- شکل‌گیری «هویت ملی» در دو قرن گذشته، نقطه عطفی در تحولات سیاسی - اجتماعی جهان بود. علیرغم پیش‌بینی‌ها درباره افول دولت - ملت در عصر جهانی‌شدن، ملی‌گرایی در دهه‌های اخیر با اَشکال جدیدی احیا شده و همچنان منبع انسجام اجتماعی است. در ایران نیز با توجه به بن‌بست‌های حکمرانی، بهره‌گیری از نسخه‌ای به‌روز شده از ملی‌گرایی آینده‌نگر، دموکراتیک و تعامل‌گرا می‌تواند بدیلی قابل تأمل باشد. پرسش اصلی مقاله، تبیین مهمترین زمینه‌ها و ظرفیت‌ها برای چیرگی این گفتمان است.