جراحی سیاسی تصمیمی است برای بریدن بافت‌های بیمار و ناکارآمد از بدن سیاست کشور، همان‌گونه که جراح برای نجات جان بیمار ناگزیر است تیغ را بر بدن بگذارد. این تصویر نشان می‌دهد که اصلاحات سطحی دیگر پاسخ‌گو نیست و باید به سراغ ریشه‌ها رفت. جراحی سیاسی تصمیمی است برای بریدن بافت‌های بیمار و ناکارآمد از بدن سیاست کشور، همان‌گونه که جراح برای نجات جان بیمار ناگزیر است تیغ را بر بدن بگذارد. این تصویر نشان می‌دهد که اصلاحات سطحی دیگر پاسخ‌گو نیست و باید به سراغ ریشه‌ها رفت. باید با شجاعت، ساختارهایی را که سال‌هاست به فساد، رانت و ناکارآمدی آلوده شده‌اند، از متن سیاست کنار زد. در معنای دقیق، جراحی سیاسی نوعی بازسازی درونی و ارتقای کیفیت حکمرانی است. اقدامی که هدف آن افزایش کارآمدی، شفافیت و اعتماد عمومی است. سیاست ایران در دهه‌های اخیر با مجموعه‌ای از چالش‌های ساختاری روبه‌رو بوده که روش‌های تدریجی و محافظه‌کارانه نتوانسته‌اند آنها را حل کنند. بسیاری از این چالش‌ها زیر لایه‌هایی از مصلحت‌سنجی‌های کوتاه‌مدت و تعارف‌های سیاسی پنهان مانده‌اند. عبور از این وضعیت نیازمند اراده‌ای است که از هزینه‌ها نترسد و در برابر مقاومت‌ها عقب ننشیند، در‌عین‌حال بر ثبات، قانون‌مداری و انسجام نهادی تکیه کند.