دادن راه‌حل از جایگاهی که نه پاسخ‌گوست و نه صاحب اختیار، در بهترین حالت ساده‌انگاری است و در بدترین حالت، خوراک ماشین پوپولیسم و پروپاگاندا. تحلیل‌گری که بی‌محابا نسخه می‌دهد، یا مردم را به توهم کنترل می‌کشاند یا شیادانه وعده رستگاری می‌دهد، بی‌آنکه مسئولیت پیامدها را بر عهده گیرد. در برابر این وسوسه، راه درست آن است که به‌جای تسکین، روشنگری کرد؛ به‌جای آرام کردن، تلنگر زد؛ و به‌جای نسخه‌پیچی، قدرت تشخیص و تفکیک را به ذهن مخاطب بازگرداند.