در بخش اول این یادداشت، 10 ویژگی مشترک کشورهای پیشرو در سیاست سلامت روان تشریح شد. در این قسمت سعی می‌شود جزئیات بیشتری ارائه شود. نکته شایان توجه این است که در کشورهای اشاره‌شده، کمیسیون ثابتی برای سلامت روان وجود دارد. در بخش اول این یادداشت، 10 ویژگی مشترک کشورهای پیشرو در سیاست سلامت روان تشریح شد. در این قسمت سعی می‌شود جزئیات بیشتری ارائه شود. نکته شایان توجه این است که در کشورهای اشاره‌شده، کمیسیون ثابتی برای سلامت روان وجود دارد. این کمیسیون که ماهیت کاملا مستقلی دارد، با دقت ویژه عملکرد بخش‌های مختلف را بررسی می‌کند، گزارش‌های سالانه خود را در دسترس عموم قرار می‌دهد، اقدامات دولتی را به شکل ویژه رصد می‌کند، نتایج به‌دست‌آمده را مورد ارزیابی قرار می‌دهند‌ و از بخش‌های مختلف پاسخ‌گویی می‌خواهد. در مجموع، وظیفه کمیسیون ذکرشده این است که به‌جای تغییرات موقت و تمرکز بر آمار و عملکرد، بهبود دائم سلامت روان برای تمامی اقشار جامعه را دنبال می‌کند. روشن است که نمی‌توان از طراحی و اجرای ساختار منسجم سلامت روان در این کشورها صحبت کرد و از تخصیص اعتبارات حرفی نزد. در این کشورها برخلاف کشورهایی که وضعیت سلامت روان جامعی ندارند، بودجه‌های برنامه‌های ارتقایی‌-‌پیشگیرانه و درمانی نه برای یک سال بلکه سه تا پنج‌ساله دیده می‌شود. از آنجایی که سلامت روان مسئولیت تمامی نهادهای دولتی است، اعتبارات نیز در وزارتخانه‌های مختلف لحاظ می‌شود. نتیجه این مدل از برنامه‌ریزی، ثبات است که ثبات نیز به نوبه خود برنامه‌ریزی، تأمین سرمایه انسانی و گسترش خدمات را به دنبال خواهد داشت. از‌جمله روش‌های خلاقانه‌ای که در این کشورها وجود دارد، آن است که در ابتدا افراد مبتلا به اختلالاتی نظیر انواع افسردگی‌ها و اضطراب‌های شدید، اعتیاد و فشارهای روانی مهلک که درمان شده و از قابلیت‌های لازم برخوردار باشند، شناسایی می‌شوند. در مرحله بعد، پس از گذراندن دوره‌های آموزشی حرفه‌ای، از آنان به‌عنوان آموزشگر استفاده می‌شود.