Govori političkih lidera na Balkanu često reflektuju dugoročne etničke i ideološke projekte koji oblikuju regionalnu politiku i odnose među državama. Tako i govor predsjednika Srbije Aleksandra Vučića u Trebinju, zajedno sa retorikom Andrije Mandića u Crnoj Gori i Milorada Dodika u Bosni i Hercegovini, pokazuju identične retoričke obrasce. Njih karakteriše naglašavanje pomiješanih mitoloških i historijskih narativa, konstrukcija ugroženog etničkog identiteta, te pozivanje na političko jedinstvo srpskog naroda, što u suštni predstavlja svojevrsnu manifestaciju savremenog pansrbizma i etnofaulizma.