Met een gevoelstemperatuur van -10 graden wordt de Egmond Halve Marathon er vanmiddag een voor bikkels. Het roept herinneringen op aan de editie van 1985, toen sneeuw en strenge vorst het parcours deden veranderen in een poollandschap. Atte van Haastrecht liep mee en noemt het veertig jaar later nog altijd een 'heftige, maar onvergetelijke race.' Van Haastrecht (68), inmiddels woonachtig in Zuidoost-Groningen, weet het nog als de dag van gisteren. Als recreant liep hij vaker marathons, maar de editie van '85 in Egmond springt er door de gure weersomstandigheden voor hem duidelijk uit. "Het was ontzettend heftig", vertelt hij precies veertig jaar later telefonisch aan NH. "De kou was verschrikkelijk, de gevoelstemperatuur was misschien wel -20 graden. Een deel van de zee was bevroren en er stond een straffe wind. Ik had toen een snor, die volledig onder het ijs zat. En ja, onderweg had ik natuurlijk geen warm water om die te ontdooien." Vooral het gedeelte over het strand maakte de race volgens hem loodzwaar. "Het was eigenlijk één grote ijsplaat", blikt hij terug. "Het gevaar om uit te glijden zat in een klein hoekje." 'Mensen gezien die uitvielen' Grote incidenten kan Van Haastrecht, toen 28 lentes jong, zich niet herinneren. Maar dat ook andere lopers het moeilijk hadden, staat hem nog goed bij. "Ik zag mensen wiens gezicht helemaal bedekt was met ijs. Ook vielen er mensen uit, die hielden het simpelweg niet meer vol." Volgens de 'ploeteraar', zoals hij zichzelf omschrijft, zou dat dit jaar opnieuw kunnen gebeuren. In de weersverwachting ziet hij duidelijke parallellen met 1985. "De gevoelstemperatuur lijkt weer net zo laag te worden, al verwacht ik minder sneeuw. Ik ben benieuwd of het net zo extreem wordt." Toch hoopt hij niet op afgelasting. "Veertig jaar geleden ging je er gewoon voor", benadrukt hij. "Je vocht voor wat je waard was. We leven nu wel in een andere tijd." Tekst loopt door onder de foto. Voorbereiding is alles Uiteindelijk bereikte Van Haastrecht de finish. Niet met een snelle tijd – hij was een van de laatsten – maar dat deed er niet toe. Vooral in de laatste kilometers was het nog spannend of hij het zou halen. Opmerkelijk genoeg hielp een cameraploeg van de AVROTROS hem door dat laatste stuk. "Ik werd daar geïnterviewd. Zonder dat moment weet ik niet of ik het had gehaald. Het gaf me motivatie, en de cameraman kon vertellen hoe ver het nog was." Ook het publiek gaf hem een laatste zetje. "Het dorp waar we de laatste kilometers renden, was bezaaid met mensen. Zij dragen je echt over de streep, zeker in die extreme kou." Tot slot benadrukt Van Haastrecht dat een goede voorbereiding cruciaal is. Die les zou hij ook de lopers van nu willen meegeven. "Ik droeg een maillot geloof ik, had mijn lichaam ingevet en meerdere shirtjes aan. Alles om jezelf te beschermen. Oh ja, en probeer ervan te genieten, ook al is het erg koud." In de video hieronder zie je de oude beelden van de editie van '85. De man met snor in het blauwe shirt (rugnummer 7535) is Atte van Haastrecht: