Մենք ամեն օր ընտրություն ենք կատարում՝ ինչ հագնել, ուտել, ինչպես անցկացնել օրը։ Շատ դեպքերում այդ որոշումները կայացնում ենք առանց դրանց նշանակության մասին երկար մտածելու։ Բայց կան ընտրություններ, որոնք մեր առօրյա կյանքից բացի, ազդեցություն ունենում են բոլորս կյանքի վրա: 2026 թվականին Հայաստանում շատ երիտասարդներ առաջին անգամ կմասնակցեն համապետական ընտրություններին։ Սա կլինի նրանց առաջին փորձը՝ կարծիք եւ  դիրքորոշում արտահայտելու ու գիտակցելու՝ ինչ դեր կարող է ունենալ անգամ մեկ ձայնը երկրի կյանքում։ «Ընտրելու եմ առաջին անգամ» շարքում Մեդիամաքսը ներկայացնում է Երեւանում եւ Հայաստանի մարզերում բնակվող այն երիտասարդներին, որոնք առաջին անգամ են քվեարկելու: Այս անգամ զրուցել ենք 20-ամյա Տաթեւիկ Բաղդասարայանի հետ՝  Արագածոտնի մարզի Թաթուլ համայնքից։ Ավելի լայն մտածել «Ընդհանրապես չէի հիշում, որ այս տարի առաջին անգամ եմ մասնակցելու ընտրություններին, հասկացել եմ այս հարցազրույցի առաջարկը ստանալու պահին»,- հանդիպման հենց սկզբում խոստովանում է Տաթեւիկը: «Ընտրություններին մասնակցելն ինձ համար ավելի շատ պատասխանատվություն է, քան պարզապես պարտականություն: Դեռ չգիտեմ՝ ում կընտրեմ, ինչ որոշում կկայացնեմ մինչ այդ օրը, բայց անպայման կմասնակցեմ: Կարեւոր է ընտրություն կատարել վստահ եւ խելամիտ»,- ասում է նա, թեեւ չի թաքցնում՝ դա հեշտ չէ: «Քաղաքական ուժերին ու նրանց ծրագրերին հետեւելը, համեմատելը եւ վերջնական ճիշտ եզրակացության գալը ժամանակ է պահանջում։ Կարիք ունեմ մի փոքր լայնացնել հետաքրքրություններս եւ մտահոգություններիս շրջանակը: Եթե մի քանի տարի առաջ ինձ հիմնականում հուզում էր՝ որ բուհում սովորեմ, ինչ մասնագիտությամբ, ապա հիմա արդեն պետք է ավելի լայն մտածեմ եւ չխուսափեմ այնպիսի իրավիճակներում որոշում կայացնելուց, ինչպիսիք ընտրություններն են»,- ասում է նա։ Ընտրություն-կրթություն կապը Լայն մտածելու անհրաժեշտությունը Տաթեւիկը կապում է նաեւ իր կրթական ու մասնագիտական ճանապարհի հետ։ Նա սովորում է Վ. Բրյուսովի անվան պետական համալսարանի երկրորդ կուրսում՝ կորեերենի ապագա թարգմանիչ է։ Կորեերենի հանդեպ հետաքրքրությունը ձեւավորվել է դեռ դպրոցական տարիներին՝ ֆիլմերի միջոցով: «Ընտրությանս վրա ազդել են նաեւ կորեացիների շփման մշակույթն ու հաղորդակցման առանձնահատկությունները»,- պատմում է նա։ Մասնագիտության ընտրության մասին խոսելիս Տաթեւիկն անդրադառնում է կրթական համակարգի խնդիրներին, որոնք, նրա կարծիքով, անմիջականորեն ազդում են երիտասարդների ապագայի վրա։ Նրա խոսքով՝ ընտրությունները նաեւ հնարավորություն են՝ այդ հարցերը բարձրաձայնելու համար. «Բուհական կրթական համակարգը լիարժեք չի ապահովում անհրաժեշտ գիտելիքներն ու գործնական հմտությունները, բավարար չէ նաեւ ուղղորդումը դեպի աշխատաշուկա, ինչի հետեւանքով մասնագիտություն ընտրելուց հետո երիտասարդները վստահ չեն, որ կկարողանան գտնել համապատասխան աշխատանք»: Կրթական համակարգի խնդիրների հետ մեկտեղ Տաթեւիկը կարեւորում է նաեւ տարածքային անհավասար զարգացման հարցը. «Եթե մարզերում ստեղծվեն աշխատանքային եւ զարգացման պայմաններ, մարդիկ իրենց համայնքներում հեռանկար կտեսնեն եւ ստիպված չեն լինի հեռանալ»: Կամավորությունը՝ հնարավորություն Համայնքային խնդիրներին ավելի մոտիկից ծանոթանալու ճանապարհը Տաթեւիկի համար սկսվել է այն ժամանակ, երբ տեղափոխվել է Թալինի ավագ դպրոց. «Այդ ընթացքում շրջապատս զգալիորեն ընդլայնվեց։ Ընկերներիս հետ ներգրավվեցինք տարբեր նախաձեռնություններում, որոնց հիմնական նպատակը համայնքի բնակիչների եւ համայնքապետարանի միջեւ կապ ստեղծելն էր, որպեսզի բնակիչների խնդիրները լսելի դառնան»: Այս փորձը նրան օգնել է հետագայում ներգրավվել տարբեր հասարակական նախաձեռնություններում։ Մասնավորապես, արցախահայության տեղահանության ընթացքում Տաթեւիկը մասնակցել է օգնության ծրագրերին՝ կատարելով կազմակերպման եւ համակարգման աշխատանքներ։ Կամավորական գործունեությունը Տաթեւիկը շարունակում է նաեւ Երեւանում. «Դա հնարավորություն է տալիս մասնակցել հասարակական կյանքին, մոտ լինել մարդկանց խնդիրներին եւ չկտրվել իրականությունից»։ Ընտրություն հանուն... Տաթեւիկի հետ զրույցն ընդհատվում է զանգով: «Եղբայրս է, բանակում է»,- ժպտալով ասում է նա ու պատասխանում զանգին։ Հեռախոսազանգից հետո Տաթեւիկը նշում է, որ ընտրություններին մասնակցելն իր համար նաեւ անձնական նշանակություն ունի. «Պետք է քվեարկեմ նաեւ հանուն եղբորս։ Նա այս պահին ներդրում ունի մեր երկրի անվտանգության մեջ, մենք էլ պետք է ունենանք մերը՝ արժանապատիվ խաղաղության համար»,- ասում է նա։ Տաթեւիկը նշում, է, որ շատերի համար էլ ընտրություններին չմասնակցելն է դիրքորոշում արտահայտելու ձեւ, ինչն, իհարկե, խրախուսելի չէ. «Յուրաքանչյուր ձայն նշանակություն ունի, ազդեցություն, իսկ երբ այդ ձայների թիվը մեծ չի լինում, դա վկայում է ոչ թե ուժեղ, այլ խնդիրներ ունեցող քաղաքացիական ու քաղաքական համակարգի մասին: Հատկապես մեծահասակների շրջանում հաճախ կա ընկալում, թե անկախ նրանից՝ ում կընտրեն, իրենց ընտրությունը վճռորոշ չի լինի։ Շատերս լսել ենք, երբ ասում են՝ «անցավ» կամ «անցկացրին», ոչ թե՝ ընտրվեց կամ ընտրեցինք։ Նույնիսկ այդ բառերն են ցույց տալիս մարդկանց վերաբերմունքն ընտրությունների նկատմամբ»: Արփի Ջիլավյան Լուսանկարները՝ Դավիթ Ղահրամանյանի