Bir Galatasaray–Fenerbahçe derbisini daha geride bıraktık. Derbi tarihine bir çentik daha atıldı. Ancak bu maç, skorun ötesinde bize çok net bir şey gösterdi: Daha çok isteyen ve maça daha iyi hazırlanan kazandı. Fenerbahçe sahada oyunu domine eden, göze hoş gelen bir futbol oynamadı. Ancak ne yapması gerektiğini bilen, bunun bilinciyle hareket eden bir takım vardı. Maçın genelinde orta saha kontrolü sarı-lacivertlilerin elindeydi. İstatistiklerin ötesinde, oyunun ruhuna dair detaylar Fenerbahçe lehineydi. İkili mücadelelerde daha agresiflerdi, rakibe daha yakın oynadılar, ikinci topları topladılar. Bir final maçı nasıl oynanması gerekiyorsa, Fenerbahçe öyle oynadı. Yağmurluklar çok şeyi anlattı İki kulübün taraftarına dağıttığı yağmurluklar bile aslında maça bakış farkını ortaya koyuyordu. Galatasaray cephesinde maç, “kontrol ederek kazanılacak” bir derbi gibi algılanmıştı. Bu yaklaşım sahaya da yansıdı. Oyun temposu yükseltilemedi, reaksiyonlar gecikti, mücadele seviyesi rakibin gerisinde kaldı. Yönetimden teknik ekibe, saha içinden kenara kadar Galatasaray bu maça zihinsel olarak yeterince hazırlıklı görünmedi. Sorunlar transferle çözülür mü? Galatasaray geçen sezon Süper Kupa’da Beşiktaş’tan aldığı ağır yenilginin ardından Osimhen transferiyle hem sahadaki kaliteyi artırmış hem de psikolojik üstünlüğü yeniden ele geçirmişti. Peki bu Süper Kupa mağlubiyeti de benzer şekilde doğru okumalar yapılmasını sağlayacak mı? Asıl soru burada başlıyor. Sorunlar yalnızca transferle mi çözülecek, yoksa oyun planı, kadro derinliği ve maçlara hazırlık süreçleri yeniden masaya mı yatırılacak? Eğer bu yenilgi yalnızca “takviye ihtiyacı” başlığı altında değerlendirilirse, Galatasaray’ın Ocak–Şubat aylarında alışık olduğumuz kaotik döngülere yeniden girmesi kaçınılmaz olur. Doğru teşhis konulursa bu mağlubiyet bir kırılma noktası olabilir; aksi hâlde sadece takvimde kalan bir derbi olarak kalır.