Για δεκαετίες, το όνομά της ακουγόταν περισσότερο ως υπαινιγμός παρά ως είδηση. Η πριγκίπισσα Ειρήνη υπήρξε το βασιλικό πρόσωπο που έμαθε να ζει εκτός πρωτοκόλλου, μακριά από πρωτοσέλιδα, κοσμικές στήλες και δημόσιες διεκδικήσεις. Δεν παντρεύτηκε, δεν απέκτησε παιδιά, δεν υπηρέτησε κανέναν ρόλο που της ανατέθηκε εκ γενετής. Και ίσως γι’ αυτό, όσο περνούσαν  τα χρόνια, η φιγούρα της έμοιαζε όλο και πιο αινιγματική. Γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1942 στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής , σε μια περίοδο που η ελληνική βασιλική οικογένεια βρισκόταν σε εξορία λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η γέννησή της δεν συνοδεύτηκε από παλάτια και τελετές, αλλά από αβεβαιότητα, φόβο και τη διαρκή αίσθηση προσωρινότητας. Αυτό το ξεκίνημα, μακριά από την Ελλάδα και μέσα σε ένα περιβάλλον συνεχών μετακινήσεων, φαίνεται πως τη σημάδεψε καθοριστικά. Σε αντίθεση με άλλα μέλη της οικογένειας, η Ειρήνη δεν ανέπτυξε ποτέ ισχυρούς δεσμούς με την έννοια της εξουσίας ή του θρόνου. Δεν έμοιαζε με τις πριγκίπισσες των παραμυθιών Ως παιδί και έφηβη στα ανάκτορα της Αθήνας, δεν έμοιαζε με τις πριγκίπισσες των παραμυθιών. Ήταν εσωστρεφής, ιδιαίτερα ευαίσθητη, με καλλιτεχνικές ανησυχίες και αγάπη για τη μουσική και τη ζωγραφική. Απόφοιτη του Ζάλεμ της Γερμανίας έμαθε  πιάνο με τη φημισμένη πιανίστρια Τζίνα Μπαχάουερ και αναδείχθηκε σε ιδιαίτερα ταλαντούχα μαθήτρια, φτάνοντας μάλιστα να γίνει επαγγελματίας πιανίστρια συναυλιών.  Αργότερα ολοκλήρωσε σπουδές στην αρχαιολογία υπό την καθοδήγηση της Θεοφανούς Αρβανιτοπούλου. Μάλιστα είχε πραγματοποιήσει ανασκαφές στη Δεκέλεια, στα περίχωρα του βασιλικού κτήματος του Τατοΐου. Το 1960 δημοσίευσε μαζί με την αδελφή της, Σοφία, και την Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου το έργο με τον τίτλο «Αρχαιολογικά ποικίλα». Η Ειρήνη, απεχθανόταν τις επίσημες εμφανίσεις, τις φωτογραφήσεις και το άκαμπτο πρωτόκολλο. Άνθρωποι από το περιβάλλον της μιλούσαν για μια νεαρή κοπέλα που συχνά βυθιζόταν στις σκέψεις της και δυσκολευόταν να προσαρμοστεί στον ρόλο που της είχε αποδοθεί πριν καν τον επιλέξει. Η δύσκολη σχέση με τη βασίλισσα Φρειδερίκη και η ρήξη με την οικογένεια Η σχέση της με τη μητέρα της, τη βασίλισσα Φρειδερίκη, υπήρξε από νωρίς δύσκολη. Η Φρειδερίκη, ισχυρή, αυστηρή και βαθιά πολιτικοποιημένη, είχε ξεκάθαρο όραμα για τα παιδιά της και τον ρόλο τους στη δημόσια ζωή. Η Ειρήνη, όμως, έμοιαζε να ασφυκτιά κάτω από αυτές τις προσδοκίες. Παλιά δημοσιεύματα της εποχής μιλούν για ένταση, συναισθηματική απόσταση και μια αίσθηση ότι η μικρότερη κόρη δεν «χωρούσε» στο βασιλικό αφήγημα που η μητέρα της προσπαθούσε να οικοδομήσει. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές του 1960, όταν η μοναρχία προσπαθούσε να προβάλει εικόνα σταθερότητας και ευρωπαϊκού κύρους, η πριγκίπισσα Ειρήνη άρχισε να αποσύρεται ακόμη περισσότερο. Οι φήμες για κρίσεις μελαγχολίας και ψυχολογική ευαλωτότητα κυκλοφορούσαν, αλλά ποτέ δεν επιβεβαιώθηκαν επίσημα. Την ίδια περίοδο εμφανίστηκαν και τα πρώτα σενάρια για πιθανούς γάμους με μέλη ευρωπαϊκών βασιλικών οίκων. Κανένα δεν προχώρησε. Επισήμως μιλούσαν για «ακατάλληλες συγκυρίες». Ανεπισήμως, πολλοί έλεγαν πως η ίδια αρνιόταν πεισματικά να γίνει μέρος ενός πολιτικού παζαριού. Η απόφασή της να στραφεί στην ανατολική φιλοσοφία και τον διαλογισμό αποτέλεσε ρήξη με την οικογένειά της.  Το ταξίδι της στην Ινδία δεν ήταν τουριστικό ούτε παροδικό. Έμεινε εκεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ζώντας με ελάχιστα, συναναστρεφόμενη ανθρώπους που συχνά αγνοούσαν πλήρως την καταγωγή της. Φορούσε απλά ρούχα, απέφευγε κάθε αναφορά στον τίτλο της και ζητούσε να τη φωνάζουν μόνο με το μικρό της όνομα. Εκεί γεννήθηκαν και οι πιο επίμονες φήμες,  ότι δηλαδή  απαρνήθηκε τη βασιλική της ιδιότητα, ότι διέκοψε δεσμούς με την ελληνική αυλή, ακόμη και ότι σκεφτόταν να μονάσει. Η ίδια δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία να απαντήσει και να τις διαψεύσει. Η ζωή μετά την εξορία Μετά το 1967 και την επιβολή της δικτατορίας, η οικογένεια βρέθηκε ξανά στην εξορία και η μοναρχία άρχισε να καταρρέει. Η Ειρήνη στάθηκε κοντά στον αδελφό της Κωνσταντίνο, αλλά πάντα διακριτικά. Δεν ανέλαβε δημόσιο ρόλο, δεν τοποθετήθηκε πολιτικά, δεν προσπάθησε να υπερασπιστεί ή να καταγγείλει θεσμούς. Για πολλούς, αυτή η στάση ήταν η απόδειξη ότι είχε αποστασιοποιηθεί οριστικά από τον κόσμο της εξουσίας. Τα επόμενα χρόνια εγκαταστάθηκε κυρίως στην Ισπανία, δίπλα στην αδελφή της Σοφία. Εκεί έζησε μια ζωή χαμηλών τόνων, χωρίς κοσμικές υποχρεώσεις, χωρίς οικογένεια, χωρίς δημόσιες φιλοδοξίες. Οι σπάνιες εμφανίσεις της έμοιαζαν περισσότερο με οικογενειακό καθήκον παρά με ανάγκη προβολής. Δημοσιογράφοι που επιχείρησαν να της αποσπάσουν δηλώσεις περιγράφουν μια γυναίκα ευγενική, προσιτή, αλλά απόλυτα αποφασισμένη να μη μιλήσει για το παρελθόν της. Η τελευταία της εμφάνιση Η τελευταία εμφάνιση της πριγκίπισσας Ειρήνης ήταν στις 7 Φεβρουαρίου 2025, στην Αθήνα, στον γάμο του ανιψιού της, Νικόλαου Ντε Γκρες, με τη Χρυσή Βαρδινογιάννη. Τότε είχε εμφανιστεί σε αναπηρικό αμαξίδιο, με τη βασίλισσα Σοφία και την Ινφάντα Κριστίνα να βρίσκονται συνεχώς δίπλα της. Ίσως τελικά η πριγκίπισσα Ειρήνη να ήταν η μόνη που κατάλαβε νωρίς ότι ο τίτλος δεν εγγυάται ούτε ευτυχία ούτε πληρότητα. Σε έναν κόσμο όπου οι βασιλικές ζωές καταγράφονται με κάθε λεπτομέρεια, εκείνη διάλεξε τη σιωπή. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, έγινε σύμβολο μιας άλλης μορφής δύναμης, της άρνησης. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr