Riječ je o paradoksu koji sve jasnije ogoljava način na koji se u Crnoj Gori upravlja javnom infrastrukturom: tamo gdje je čovjek poginuo, sistem se ubrzano priprema za nastavak rada, dok se tamo gdje nije bilo nesreće, i gdje je sprovedena najopsežnija tehnička kontrola do sada, žičara drži zatvorenom.