Ο Νίκος Στασινόπουλος, ιδρυτής της ΒΙΟΧΑΛΚΟ , με ισχυρό αποτύπωμα στην ελληνική βιονηχανία, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 95 ετών. Ακόμη και η σύντομη αναφορά στο όνομά του στην επίσημη ιστοσελίδα της Βιοχάλκο αποτυπώνει με ακρίβεια τη φιλοσοφία ζωής που τον χαρακτήρισε μέχρι το τέλος. «Νικόλαος Στασινόπουλος, Πρόεδρος, μη εκτελεστικό μέλος. Διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει διατελέσει Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος της Βιοχάλκο Ελληνική». Τίποτε περισσότερο. Καμία αναφορά στην ισχύ, στο μέγεθος ή στο αποτύπωμα ενός ανθρώπου που υπήρξε ο μεγαλύτερος Έλληνας βιομήχανος της εποχής του. Η λιτότητα αυτής της περιγραφής δεν είναι τυχαία. Αντικατοπτρίζει τον χαρακτήρα και τη στάση ζωής του Νικόλαου Στασινόπουλου, του ανθρώπου που για δεκαετίες ηγήθηκε του ομίλου Βιοχάλκο, ενός από τους ισχυρότερους πυλώνες της ελληνικής βιομηχανίας με παγκόσμια παρουσία. Παρά τη δύναμη που συγκέντρωνε, επέλεξε συνειδητά να μείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αποφεύγοντας κοινωνικές εμφανίσεις και κάθε επίδειξη πλούτου. Ανήκε στη γενιά των μεγάλων βιομηχάνων που διαμόρφωσαν την παραγωγική φυσιογνωμία της χώρας: ανθρώπων όπως ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος, ο Λεωνίδας Κανελλόπουλος και ο Θεόδωρος Παπαλεξόπουλος. Μια γενιά που, παρότι διέθετε τεράστια οικονομική ισχύ, επέλεγε να ζει αθόρυβα, μακριά από υπερβολές και δημόσιες επιδείξεις, σε πλήρη αντίθεση με τη σημερινή εποχή της προβολής. Μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Νικόλαος Στασινόπουλος παρέμεινε ουσιαστικά συνδεδεμένος με το «επιχειρηματικό του τέκνο», παρακολουθώντας όμως πλέον από απόσταση την πορεία του ομίλου, τα ηνία του οποίου είχαν περάσει εδώ και χρόνια στην επόμενη γενιά, με τους γιους του Γιάννη και Μιχάλη Στασινόπουλο. Η διακριτική ισχύς ενός «αόρατου» βιομήχανου Παρά το μέγεθος του έργου του, ο Νικόλαος Στασινόπουλος επέλεξε μια ζωή μακριά από τη δημοσιότητα. Οι ελάχιστες εμφανίσεις του, ακόμη και σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, περνούσαν σχεδόν απαρατήρητες. Δεν ήταν τυχαίο ότι πολλοί τον αποκαλούσαν «αόρατο δισεκατομμυριούχο». Ήπιων τόνων, μειλίχιος αλλά αποφασιστικός, ο «κύριος Νίκος», όπως τον αποκαλούσαν οι εργαζόμενοι, συνδύαζε τη σεμνότητα με την αυστηρότητα όταν απαιτούνταν. Η απλότητα χαρακτήριζε τόσο την προσωπική όσο και την επαγγελματική του ζωή. Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί πλήρως από το προσκήνιο. Με τον θάνατό του κλείνει ένας ιστορικός κύκλος για την ελληνική βιομηχανία, αφήνοντας πίσω του όχι μόνο έναν πανίσχυρο όμιλο, αλλά και ένα διαχρονικό παράδειγμα ηγεσίας, συνέπειας και διακριτικής ισχύος. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr