Hani şarkıda geçer; Geçen yıllar ömürden, bunca hasret gönülden... Ömrümüzden bir yıl daha geçti. Ölüme bir yıl daha yaklaştık. Ya hasretlik? Ahmet Arif'in toprağın altından “Hasretinden prangalar eskittim"deyişini duyar gibiyim. *** İnsanlığın yüce ideallerine hasretlik duymanın neresindeyiz? Ya insanın insanla eşitlendiği, insanın insanca yaşayabileceği, özgür insan, özgür ve adaletli toplum hasretinin neresindeyiz? *** Hatırlıyorum da yıllar önce yeni bir yıla girerken yazı kurulundaki arkadaşlarla Tükenmez dergisinin bir sayısının kapağına konacak ana temanın ne olması gerektiğini, dolayısıyla bizi hangi sorunların beklediğini konuşurken, neler ortaya çıkmamıştı ki; savaş, faşizm, ırkçılık/milliyetçilik, hukuksuzluklar, kayyum, kadın ve trans cinayetleri, KHK'lar, vahşi kapitalist sömürü, işsizlik, pahalılık, yolsuzluk, yoksulluk ve yoksunluk vb. kavramların toplamını hangi kavramda soyutlayıp ana tema olarak dergi kapağına taşıyacaktık? *** Bir kadın arkadaşımız, hafızam bana oyun oynamıyorsa Nimet Tanrıkulu derginin isminden hareketle bütün bu kavramlara karşı 'Umut Tükenmez' önerisini ortaya atınca hep beraber ‘tamam bu' demiştik... Gerisi kolaydı... Aklımıza hemen mitolojideki Pandora'nın Kutusu geldi. Efsaneye göre, kutu açılınca bütün kötülükler dünyaya saçılıyor, geriye kutuda sadece umut kalıyor... *** Düşünüyorum da yıllar ve yıllar içinde gerçekten kötülüğün her türü bu güzel ülkemizin verimli topraklarına adeta bir virüs gibi yayılmış. Üzülerek ifade etmeliyim ki kutuda geriye sadece umut kalmış, yaşamak içinde umut aşkıyla  direnmek kalmış... *** Bilinen bir meseldir...   Kaplumbağa bu...  yapayalnız yollara düşmüş. Gelen gidenler sormuşlar; 'Nereye gidiyorsun?' diye. 'Kabe'ye demiş. 'Gidemezsin, çok uzak' demişler. Kaplumbağada 'olsun, gidemesem bile ben de bu yolda ölürüm.' demiş. *** Sahtelikten uzak, sahiden umutlu olmak başka bir şey... İnsanlaşma sürecinin birikimleri umutla oluşuyor. Umutla ilerlemek, biriktiriyor, biriktirmek kötücül tutum ve davranışlarda  çatlaklar yaratıyor, çatlaklardan ışık sızıyor, ışık büyüdükçe Ortaçağ kalıntısı zihniyet dünyasının karanlıkları göz kamaştırıcı aydınlıklar karşısında çaresiz kalıyor... İnsanı insan yapan insanlık değerleri kazanıyor... Umudun gücü böyle bir şey... Sözün özü: Yoksul Anadolu köylüsünün, "Unumuz tükensin, umudumuz tükenmesin" sözü en çaresiz zamanlarda yaşama tutunma zorunluluğunun gereğine işaret eden koruyucu bir yaşam tecrübesidir... *Bu içerik serbest gazeteci veya konuk yazarlar tarafından hazırlanmıştır. Bu içerikte yer alan görüş ve ifadeler yazara aittir ve Independent Türkçe'nin editöryal politikasını yansıtmayabilir. umut tükenmez dergi Celalettin Can, Independent Türkçe için yazdı Celalettin Can Cumartesi, Ocak 17, 2026 - 15:45 Main image:

Fotoğraf: kemalarikan.com