Pse kontrolli dhe pritshmëritë janë armiku më i madh i dashurisë Të dashurohesh është gjithmonë paksa e çmendur. Vendos zemrën në pëllëmbë dhe shpreson që dikush të mos ta lëshojë. Në fillim gjithçka është intensive, kimia, projeksionet, ëndrrat për “ne”. Pastaj, shpesh, shfaqet frika: se mos humbasim, se mos lëndohemi, se mos japim më shumë sesa marrim. Por, siç mëson budizmi, vuajtja lind nga kapja pas gjërave që janë të përkohshme . Dashuria nuk është diçka që duhet mbijetuar, por diçka që duhet përjetuar me vetëdije të plotë. Të dashurohesh si një budist nuk do të thotë të duash më pak, por të duash më thellë, me më shumë vetëdije ( sati ) dhe më pak frikë. Është dashuri që nuk kërkon të jesh qendra e botës së dikujt, por që ju lejon të ndani, qetësisht, të njëjtin moment brenda saj. Dashuria është hapësirë, jo posedim Në mësimet budiste, dashuria e shëndetshme lidhet me metta, dashurinë e mirëdashur, të pakushtëzuar. Metta nuk thotë “ti më përket”, por “të uroj mirëqenie”. Siç thuhet në Metta Sutta , dashuria e vërtetë është ajo që nuk kërkon asgjë në këmbim. Të dashurosh si një budist do të thotë ta shohësh partnerin jo si pronë, por si një qenie të lirë që zgjedh të ecë pranë teje . Partneri nuk është burimi yt i lumturisë; ai është bashkudhëtar. Ju nuk i jepni kuptim njëri-tjetrit, ju rriteni së bashku, secili nga qendra e vet. Veçanti, por jo distancë Në budizëm, koncepti i mos-kapjes shpesh keqkuptohet si ftohtësi emocionale. Në të vërtetë, ai nënkupton liri nga pritshmëritë dhe nga iluzionet. Jo largim nga dashuria, por largim nga frika. Budizmi mëson se gjithçka është e përkohshme . Kur e pranon këtë, nuk kërkon garanci të përjetshme, nuk mat vëmendjen, nuk përpiqesh ta kontrollosh rrjedhën e marrëdhënies. Pikërisht sepse e di që asgjë nuk zgjat përgjithmonë, fillon ta vlerësosh më thellë atë që është tani. Kontrolli është një iluzion Një nga mësimet themelore të Budës është se kontrolli absolut është iluzion . Gjithçka ndryshon. Kur përpiqemi ta formësojmë partnerin sipas frikërave dhe nevojave tona, krijojmë vuajtje si për veten, ashtu edhe për tjetrin. Siç thekson mësimi për dukkha (vuajtjen), kapja pas asaj që nuk mund të qëndrojë e pandryshuar është burim dhimbjeje. Kur e pranoni ndryshimin si pjesë të dashurisë, nuk e shihni më si kërcënim, por si shenjë se marrëdhënia është e gjallë, transmeton Telegrafi. Dashuria nuk është burim i kufizuar Në budizëm ekziston koncepti i mudita, gëzimi për lumturinë e tjetrit. Dashuria nuk është një burim i kufizuar që duhet ruajtur me xhelozi. Ajo zgjerohet sa më shumë që jepet. Të dashurosh si një budist do të thotë të jesh i përkushtuar në marrëdhënie, por pa e mbyllur zemrën ndaj jetës, miqve, familjes, botës. Nuk e shteron veten duke dhënë dashuri; përkundrazi, e ushqen atë. Gjithçka është kalimtare – prandaj është e çmuar Një nga të vërtetat më të thella budiste është vetëdija për përkohshmërinë. Në vend që kjo të sjellë frikë, ajo sjell mirënjohje . Siç mësohet në shumë sutra, bukuria e jetës qëndron pikërisht në faktin se nuk është e përjetshme. Kur e di që asgjë nuk është përgjithmonë, ndalon së kërkuari dashurinë perfekte dhe fillon të jetosh dashurinë e vërtetë. Jo “përgjithmonë”, por tani . Dashuria fillon nga ti Budizmi thekson se nuk mund ta kuptosh tjetrin pa e njohur veten. Praktika e introspeksionit dhe vetëvëzhgimit është themeli i çdo marrëdhënieje të shëndetshme. Vetëm kur i sheh qartë frikërat, pritshmëritë dhe projekcionet e tua, mund ta shohësh tjetrin ashtu siç është, jo ashtu siç dëshiron të jetë. Siç thuhet shpesh në mësimet zen: “Kur e njeh veten, fillon të shohësh botën më qartë.” Në thelb Të dashurosh si një budist nuk është teknikë, por gjendje vetëdijeje . Është dashuri pa kapje, pa frikë, pa iluzione, por me prani, butësi dhe respekt të thellë për përkohshmërinë e çdo gjëje. /Telegrafi/