Rizgjedhja dërrmuese e Vetëvendosjes (LVV) të Albin Kurtit në zgjedhjet parlamentare të dhjetorit 2025 në Kosovë përfaqëson një ndryshim sizmik në llogaritjet politike të rajonit. Kjo nënkupton refuzimin kategorik nga votuesit e Kosovës të një brezi të tërë të politikës amerikane dhe evropiane në vend dhe kërkon një rikalibrim të rëndësishëm nga Uashingtoni, por mbi të gjitha, nga Brukseli, të qëndrimit të tyre ndaj Prishtinës dhe Beogradit. Marrëdhënia e Kurtit si me administratën e parë Trump ashtu edhe me Shtëpinë e Bardhë të Biden ishte e njohur për tensionet e saj. Në vitin 2020, Kurti akuzoi të dërguarin e atëhershëm rajonal të SHBA-së, Richard Grenell, për orkestrimin e një grushti shteti parlamentar kundër qeverisë së tij të parë, dhe administrata Biden vendosi sanksione ndaj Kosovës në maj 2023 pas një serie trazirash nacionaliste serbe në veri të vendit, për të cilat fajësoi Kryeministrin, shkruan Odgovor. Në zemër të frustrimeve si të amerikanëve ashtu edhe të evropianëve me Kurtin ishte bindja se ai po pengonte zbatimin e Marrëveshjes së Brukselit të vitit 2013, konkretisht dispozitën që Kosova duhet të vazhdojë me krijimin e të ashtuquajturës “Asociacion i Komunave (me Shumicë) Serbe”. Më gjerësisht, si SHBA-ja ashtu edhe BE-ja u zemëruan ndaj ndjekjes së një agjende sovraniste nga Kurti, e cila synonte të siguronte sundimin e plotë të institucioneve shtetërore të Kosovës mbi të gjitha pjesët e territorit të vendit, dhe ndiqte integrimin e Kosovës në sistemin ndërkombëtar pa referencë ose mbështetje në progresin në negociatat me Beogradin. Në fakt, Kosova ishte e angazhuar në ndjekjen e njëanshme të objektivave të saj për në BE dhe NATO, të cilat qeveria Kurti besonte qartë dhe theksonte se ishin në kohezion të plotë ideologjik si me Uashingtonin ashtu edhe me Brukselin, por nuk përputheshin domosdoshmërisht me renditjen e preferuar të asnjërës prej tyre. Çuditërisht, ky ishte një mëkat shumë më i madh në sytë e shumë zyrtarëve të lartë amerikanë dhe evropianë, sesa refuzimi i hapur i projektit euroatlantik nga Serbia. Ndërsa Kurti dhe qeveria e tij përpiqeshin të ngrinin institucionet demokratike dhe të sigurisë të Kosovës, Serbia po nxitonte me shpejtësi drejt sundimit të një njeriu nën Aleksandar Vuçiçin dhe po e bënte gjithnjë e më të qartë afërsinë e saj strategjike me Rusinë dhe Kinën. Pavarësisht kësaj, administrata Biden e bëri Serbinë fokusin qendror të politikës së saj ndaj Ballkanit Perëndimor. Ambasadori Christopher Hill i dha Beogradit lëvdata gjithnjë e më të pabesueshme, edhe pse regjimi i Vuçiçit organizoi sulmin paraushtarak në Banjska, përplasjen më të rëndësishme ndërshtetërore në rajon që nga fundi i viteve 1990. Ky incident madje e detyroi Shtëpinë e Bardhë t'i jepte udhëzime të qarta Serbisë që të largonte ushtrinë e saj nga kufiri i Kosovës, vetëm që Hill të pohonte shtatë muaj më vonë se Serbia ishte një partnere më e ngushtë për NATO-n sesa Kosova. Rastësisht, pothuajse menjëherë pas largimit nga shërbimi publik, Hill iu bashkua si Këshilltar i Lartë Iniciativës Pupin, një organizatë që synon të "sigurojë që zërat serbë të dëgjohen në Uashington, DC... e angazhuar për të ripërtërirë marrëdhëniet SHBA-Serbi përmes nismave akademike, politike dhe kulturore". Por me fitoren vendimtare të LVV-së në dhjetor, e cila e pa partinë të fitonte zgjedhjet e katërta radhazi, dhe me përqindjen më të lartë të votave deri më sot (51.11%, një rezultat edhe më i madh se përqindja e saj prej 50.25% e vitit 2021), Kurti dhe blloku i tij janë thjesht një fakt politik. Uashingtonit dhe Brukselit mund të mos u pëlqejë kjo, por zgjedhjet e Kosovës, ndryshe nga ato të Serbisë, janë të lira dhe të ndershme, dhe Albin Kurti dhe LLV janë jashtëzakonisht të popullarizuara. Sidomos ndërsa Rusia vazhdon agresionin e saj kundër Ukrainës, dhe ndërsa Shtëpia e Bardhë sinjalizon planet e saj të dukshme në Groenlandë, Evropa duhet të shqyrtojë me maturi kushtet në kontinent. Në Kosovë, vetë anëtarët e BE-së kanë forcuar dorën e kundërshtarëve të saj duke refuzuar të njohin plotësisht sovranitetin e një shteti demokratik, vendosmërisht pro-perëndimor. Fitorja dramatike e Kurtit dhe mandati i qartë popullor që qeveria e tij e ka kapur përsëri, janë një mundësi për të siguruar interesat gjeopolitike të Evropës. Së pari, Brukseli dhe kryeqytetet duhet t’ia hapin rrugën Kosovës për të realizuar aspiratat e saj evropiane dhe atlantike. Spanja, një nga pesë vendet e BE-së që nuk e njohin sovranitetin e Kosovës, duket më në fund e gatshme t’i lejojë Prishtina të fillojë të ndërmarrë disa nga hapat zyrtarë drejt anëtarësimit në bllok. Kjo është vonuar shumë, dhe kundërshtimi i Madridit ndaj sovranitetit të Kosovës – njohja e të cilit historikisht e ka kushtëzuar me marrëveshjen me Serbinë – është bërë plotësisht i paqëndrueshëm që nga njohja e saj e njëanshme e Palestinës. Së dyti, si pjesë e angazhimit evropian për t'u riangazhuar me Kosovën, kryeqytetet duhet të mbështesin gjithashtu hyrjen e vendit si një anëtar i barabartë dhe sovran në dy institucione kritike ndërkombëtare: Këshillin e Evropës dhe Partneritetin për Paqe të NATO-s. Kosova tashmë i plotëson kriteret për t'u bashkuar me të dyja, por mungon vetëm vullneti politik për të lejuar hyrjen e saj. Mbajtja e Kosovës jashtë në të ftohtë shërben vetëm për të shpërblyer kokëfortësinë e nacionalistëve të linjës së ashpër në Beograd dhe ruan artificialisht avantazhin e Serbisë në lidhje me statusin ndërkombëtar të dy shteteve. Së treti, në lidhje me marrëdhënien transatlantike, këto manovra do t'i ofronin një mundësi tjetër Evropës për t'i sinjalizuar SHBA-së aftësinë e saj për ndarjen e barrës. Kjo, nga ana tjetër, adreson aspekte të shqetësimeve kryesore të Uashingtonit me sigurinë e Arktikut dhe Ukrainën (domethënë që Evropa nuk po paguan pjesën e saj të drejtë në lidhje me interesat e përbashkëta atlantike) dhe demonstron angazhimin e vërtetë të Evropës ndaj besueshmërisë së saj gjeopolitike dhe vetëmbrojtjes. Së fundmi, një rinisje e tillë e politikave do ta alarmonte Beogradin se pengimi i integrimit të Kosovës në sistemin ndërkombëtar nuk do të tolerohet për një kohë të pacaktuar. Dhe nëse kjo do të ndodhte në një kohë relativisht të shkurtër, Brukseli dhe Uashingtoni mund të sigurojnë edhe vullnetin e mirë politik në Prishtinë për të kërkuar riangazhimin e Kosovës në Marrëveshjen e Brukselit. BE-ja dhe kryeqytetet nuk mund ta përballojnë më shpërfilljen e tyre miope dhe provinciale të Ballkanit Perëndimor. Kosova dhe vullneti demokratik i qytetarëve të saj i ofrojnë Brukselit një mundësi për të pohuar rëndësinë e vet gjeopolitike. Nuk duhet ta shpërdorojë këtë mundësi./Telegrafi.