Ανάμεσα στις συνταγές που επαναλάμβανε με σχεδόν τελετουργική συνέπεια, ξεχώριζε ένα απλό πιάτο που μαγείρευε και έτρωγε, σύμφωνα με τον γιο της Σον, σχεδόν μία φορά την εβδομάδα: σπαγγέτι αλ πομοντόρο. Η εικόνα της Όντρεϊ Χέμπορν έχει συνδεθεί ανεξίτηλα με το σινεμά και τη μόδα: εμβληματικοί ρόλοι, αφοπλιστική κομψότητα, ένα μαύρο φόρεμα που έγινε σύμβολο. Ωστόσο, πίσω από τη δημόσια περσόνα της σταρ υπήρχε μια πιο ιδιωτική πλευρά, λιγότερο γνωστή αλλά εξίσου αποκαλυπτική για τον χαρακτήρα της: η αγάπη της για τη μαγειρική και, ειδικότερα, για την ιταλική κουζίνα. Ανάμεσα στις συνταγές που επαναλάμβανε με σχεδόν τελετουργική συνέπεια, ξεχώριζε ένα απλό πιάτο που μαγείρευε και έτρωγε, σύμφωνα με τον γιο της Σον, σχεδόν μία φορά την εβδομάδα: σπαγγέτι αλ πομοντόρο. Mια πράξη φροντίδας και καθημερινής απόλαυσης Η Hepburn έζησε σημαντικό μέρος της ζωής της στη Ρώμη και φαίνεται πως εκεί διαμόρφωσε τη γευστική της ταυτότητα. Η κουζίνα για εκείνη δεν ήταν επίδειξη δεξιοτεχνίας, αλλά μια πράξη φροντίδας και καθημερινής απόλαυσης. Αυτό ακριβώς αποτυπώνεται και στη συγκεκριμένη συνταγή, η οποία βασίζεται σε λίγα, ταπεινά υλικά και σε μια διαδικασία που δεν απαιτεί ούτε φρέσκες ντομάτες ούτε πολύπλοκες τεχνικές. Κι όμως, το αποτέλεσμα αποδεικνύεται τόσο ισορροπημένο και γεμάτο γεύση, που εύκολα κάνει τις έτοιμες σάλτσες να μοιάζουν περιττές. Το πομοντόρο, συγγενής αλλά όχι ταυτόσημο της μαρινάρας, είναι πιο ελαφρύ, πιο γρήγορο και πιο καθαρό σε γεύση. Η φιλοσοφία του βασίζεται στη ντομάτα, χωρίς υπερβολές. Στην εκδοχή της Hepburn, η βάση ξεκινά με εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, στο οποίο σοτάρονται κρεμμύδι, καρότο και σέλερι – ένας κλασικός ιταλικός συνδυασμός που δίνει βάθος χωρίς να επισκιάζει το βασικό υλικό. Προστίθεται σκόρδο και στη συνέχεια κονσέρβες ολόκληρης, αποφλοιωμένης ντομάτας ρωμάνα, επιλογή που δείχνει πόσο πρακτική ήταν η προσέγγισή της στη μαγειρική. Φρέσκα φύλλα βασιλικού μπαίνουν στο μείγμα και η σάλτσα σιγοβράζει για περίπου 45 λεπτά, μέχρι τα λαχανικά να μαλακώσουν και οι γεύσεις να δέσουν. Η διαδικασία δεν τελειώνει εκεί. Η σάλτσα αφήνεται να «ξεκουραστεί» εκτός φωτιάς, μια λεπτομέρεια που συχνά παραβλέπεται αλλά επιτρέπει στα αρώματα να σταθεροποιηθούν. Παράλληλα, τα ζυμαρικά βράζονται μέχρι να γίνουν al dente. Αν και στη συνταγή της Hepburn αναφέρεται το ξέπλυμα των ζυμαρικών για να μη κολλήσουν, σύγχρονες κουζίνες και επαγγελματίες μάγειρες επισημαίνουν ότι αυτό αφαιρεί το άμυλο που βοηθά τη σάλτσα να αγκαλιάσει το ζυμαρικό. Παρ’ όλα αυτά, η ουσία παραμένει: σωστός χρόνος, σωστή υφή και γενναιόδωρη ποσότητα σάλτσας. Σύμφωνα με τον γιο της, η Hepburn προτιμούσε τα σπαγγέτι της «να κολυμπούν στη σάλτσα». Δεν επρόκειτο για ένα πιάτο λιτό, αλλά για μια συνειδητή απόλαυση. Το τελείωμα με φρεσκοτριμμένη παρμεζάνα και βασιλικό συμπληρώνει μια εικόνα απλής, καθημερινής πολυτέλειας, που αντικατοπτρίζει και τον τρόπο ζωής της ίδιας. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της συνταγής είναι ίσως η διαχρονικότητά της. Χάρη στη χρήση κονσερβοποιημένων ντοματών, μπορεί να μαγειρευτεί οποιαδήποτε εποχή του χρόνου, χωρίς συμβιβασμούς στη γεύση. Επιπλέον, η σάλτσα αυτή λειτουργεί ως βάση για δεκάδες παραλλαγές: μπορεί να συνοδεύσει πίτσα, να χρησιμοποιηθεί σε παρμεζάνα μελιτζάνας ή κοτόπουλο, να μπει σε ζυμαρικά φούρνου ή ακόμα και να δώσει χαρακτήρα σε σούπες. Η απλότητά της είναι το μεγαλύτερό της πλεονέκτημα. Δοκιμάζοντας σήμερα αυτή τη συνταγή, γίνεται σαφές γιατί κατέκτησε μια μόνιμη θέση στην κουζίνα της Hepburn. Η γεύση είναι καθαρή, η ντομάτα έντονη αλλά όχι επιθετική, ο βασιλικός αρωματικός χωρίς υπερβολή. Πρόκειται για ένα πιάτο που δεν εντυπωσιάζει με φανφάρες, αλλά με ισορροπία. Ακριβώς όπως και η ίδια η Audrey Hepburn: διακριτική, κομψή και ουσιαστική. Ίσως τελικά αυτή η συνταγή να αποτελεί έναν διαφορετικό τρόπο να προσεγγίσει κανείς την κληρονομιά της. Όχι μέσα από τις ταινίες ή τα φορέματα, αλλά μέσα από ένα πιάτο που επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά στο τραπέζι της. Ένα πιάτο που αποδεικνύει ότι η αληθινή πολυτέλεια βρίσκεται συχνά στην απλότητα και ότι, καμιά φορά, ένα καλό σπαγγέτι αλ πομοντόρο αρκεί για να νιώσεις λίγο πιο κοντά σε έναν μύθο. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr