اظهارات اخیر دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا در تعیین مهلت ۱۰ تا ۱۵ روزه برای دستیابی به توافق با ایران، پیش از هر چیز باید به‌عنوان بخشی از یک زنجیره عملیات روانی و فشار دیپلماتیک دیده شود که ریشه در الگوهای رفتاری شناخته شده او دارد. روزنامه فرهیختگان نوشت:  این چندمین‌بار است که او با لحنی تهدیدآمیز از عواقب «واقعاً بد» در صورت عدم توافق سخن می‌گوید. با این حال، اگر بخواهیم فراتر از نمایش‌های رسانه‌ای به عمق ماجرا نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که صورت‌مسئله با تغییر این اعداد و مهلت‌ها تغییر نمی‌کند. نگاه کلان به صحنه نشان می‌دهد این بازی تنها زمانی معنا پیدا می‌کند که «آمادگی برای بدترین سناریو» به عنوان یک اصل لایتغیر در دستور کار سیاستمداران و نظامیان قرار داشته باشد. کنش‌های دیپلماتیک و رزمایش‌های نظامی همزمان با مذاکره نشان می‌دهد که همین رویکرد در دستور کار قرار گرفته است.