По триесет години, ја знаете вашата вредност, немате време за игри и поставувате јасни граници. Љубовта по триесет години повеќе ја нема наивната леснотија на вашите рани дваесетти години. Сега имате искуство, разочарувања, а можеби дури и сериозни врски зад себе кои ве научиле на важни лекции. Повеќе не се заљубувате само за потенцијалот, туку гледате како некој се однесува кон вас кога ќе помине почетната еуфорија. И тоа е разликата што сè менува. Емоционалниот замор ве научил да препознавате шеми. Повеќе не ја оправдувате туѓата студенило со фрази како „така е“ или „ќе му помине“. Ако некој не ви даде јасно место во неговиот живот, не се обидувате да го освоите – се повлекувате. Сфативте дека љубовта не треба да биде борба за минимум внимание, туку безбеден простор каде што се чувствувате видени и важни. Стандардите повеќе не се список на желби, туку граници што го штитат вашиот мир. Знаете дека компромисот не е исто што и откажувањето од себе. Ако некој не го почитува вашето време, енергија и емоции, не треба да го убедувате да се промени. Луѓето кои сакаат да останат ќе се потрудат. Оние кои не сакаат, ќе отпаднат сами – и веќе не го гледате тоа како трагедија. Љубовта по 30 години вклучува и поголема искреност. Не играте игри, не тестирате, не се преправате дека сте недостапни. Ако ви се допаѓа некој, го кажувате. Ако нешто ве мачи, кажувате. Таа директност може да им изгледа „премногу сериозна“ на оние кои се навикнати на хаос, но ви носи мир. А мирот стана поважен од пеперутките. Можеби сте помалку спремни да страдате, но сте многу повеќе спремни да сакате зрело и стабилно. Не барате совршенство, туку конзистентност. Не барате бајка, туку партнерство. И токму затоа повеќе не се согласувате со недопечени приказни – затоа што знаете дека вистинската љубов не остава простор за сомнеж, туку за сигурност и почит.