کمبود نیروی متخصص، محدودیت بودجه و شیوه‌های ناهماهنگ واگذاری پروژه‌ها، مرز میان حفاظت علمی و اقدامات شتاب‌زده در حوزه مرمت بناهای تاریخی را کمرنگ کرده و اقدامات صورت گرفته در برخی بناهای تاریخی، آش مرمت را چنان شور کرده که رنگ و رو و هویت بناهای تاریخی را از آن‌ها گرفته است. به گزارش خبرنگار ایلنا، بسیاری از پروژه‌های مرمتی اگرچه با نیت حفاظت از بناهای تاریخی آغاز می‌شوند، اما در عمل با ضعف در هماهنگی میان آموزش و اجرا، محدودیت منابع و نبود سازوکارهای انعطاف‌پذیر به تغییر معماری بنا یا حتی از دست رفتن بخشی از اصالت و هویت بناهای تاریخی کشور مواجه می‌شوند. کارشناسان مرمت آثار و بناهای تاریخی و حتی برخی مدیران میراث فرهنگی که خود وظیفه نظارت و صیانت از بناهای تاریخی را برعهده دارند، معتقدند که چالش‌های مرمت در ایران صرفاً فنی نیستند و ریشه در کمبود نیروی انسانی، ساختار اجرایی، محدودیت‌های مالی و ضعف در سیاست‌گذاری‌ها دارند. مواردی که نه تنها کیفیت مرمتی آثار تاریخی را محدود می‌کند، بلکه پایداری بلندمدت میراث فرهنگی را نیز تهدید می‌کند. در چنین فضایی، برغم آن که میراث تاریخی سرپا می‌مانند اما همواره با خطر فرسایش تدریجی هویت، پیچیدگی‌های اجرایی و فشارهای اقتصادی مواجه است و حالا سوال این است که چگونه می‌توان به استانداردهای مرمتی درباره بناهای تاریخی متعهد ماند و در شرایطی که نیروهای متخصص و کهنه کار کرکت بناهای تاریخی ایران یا بازنشسته شده یا به نسل آخر رسیده‌اند، چطور می‌توان خلاء موجود در حفظ بناهای تاریخی را پر کرد و از تغییر هویت بناهای تاریخی در برخی پروژه‌های مرمتی جلوگیری کرد؟