Volvo estar recluído, de novo pechado noutra parte do noso rural, documentándome para a seguinte novela. Para o que me gustaría contar, o que importa non é a aldea en cuestión senón o encontro, unha vez máis, con esa sensación que, de tanto dar con ela, comeza a ser xa tan firme como vella. Aquí, a queixa sempre é a mesma: xa non queda ninguén. Como Manoel Antonio, fomos ficando sos, a aldea, os aeroxeradores e mais nós. Só que, a diferencia do poeta, a nós o que nos roubaron non foi o sol, senón a xente. O pobo.