Ο κωμικός Πιτ Μπάλμερ υποστηρίζει ότι οι φίλοι μπορούν να χωριστούν σε τέσσερις κατηγορίες, με βάση δύο ερωτήματα: αν οργανώνουν σχέδια και αν τελικά τα τηρούν. Οι παρέες συχνά ξεκινούν με την καλύτερη πρόθεση να βρεθούν, όμως ανάμεσα σε ιδέες, μηνύματα και ασαφή «να το κανονίσουμε» καταλήγουν να μην κλείνουν ποτέ συγκεκριμένα σχέδια. Ένα βίντεο που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές στα κοινωνικά δίκτυα επιχειρεί να εξηγήσει γιατί συμβαίνει αυτό, προτείνοντας μια απλή θεωρία: κάθε παρέα αποτελείται από τέσσερις βασικούς τύπους ανθρώπων, που καθορίζουν αν μια συνάντηση θα πραγματοποιηθεί ή θα μείνει απλώς στα λόγια. Τέσσερις κατηγορίες, με βάση δύο ερωτήματα Ο κωμικός Πιτ Μπάλμερ υποστηρίζει ότι οι φίλοι μπορούν να χωριστούν σε τέσσερις κατηγορίες, με βάση δύο ερωτήματα: αν οργανώνουν σχέδια και αν τελικά τα τηρούν. Από τον συνδυασμό αυτών των χαρακτηριστικών προκύπτουν τέσσερις «προσωπικότητες», που έχουν προκαλέσει ταύτιση σε χιλιάδες χρήστες του διαδικτύου. Όπως εξηγεί ο ίδιος, «παρατηρώ όλο και περισσότερο ότι υπάρχει ένα χάσμα ανάμεσα σε όσους οργανώνουν πράγματα και σε όσους δεν το κάνουν». Σύμφωνα με τον ίδιο, όταν σε μια συνομιλία φίλων δεν υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που παίρνουν πρωτοβουλίες, αυτό μπορεί να γίνει «καταδικαστικό για το αν θα βρεθούμε τελικά από κοντά». Οι 4 τύποι Η πρώτη κατηγορία είναι εκείνοι που προτείνουν συνεχώς ιδέες αλλά δεν είναι πάντα συνεπείς. Πρόκειται για άτομα που γεμίζουν τη συζήτηση με ενθουσιασμό, προτείνοντας νέους χώρους ή δραστηριότητες, όμως συχνά ακυρώνουν την τελευταία στιγμή. Όπως σημειώνει ο Μπάλμερ, «μπαίνουν δυναμικά, ξεκινούν την οργάνωση, αλλά τελικά ακυρώνουν αρκετά συχνά επειδή είναι πολύ απασχολημένοι – ή θέλουν να δείχνουν ότι είναι». Είναι οι άνθρωποι που κρατούν ζωντανό τον ενθουσιασμό, αλλά η αξιοπιστία τους δοκιμάζεται. Στον αντίποδα βρίσκονται όσοι οργανώνουν και ταυτόχρονα τηρούν τις δεσμεύσεις τους. Αυτοί θεωρούνται η «κόλλα» της παρέας, εκείνοι που αναλαμβάνουν να ελέγξουν διαθεσιμότητες, να κλείσουν τραπέζια και να υπενθυμίσουν τα σχέδια στους υπόλοιπους. «Είναι αφοσιωμένοι στην ομάδα», λέει ο Μπάλμερ, προσθέτοντας ότι συχνά πρόκειται για εξαιρετικούς φίλους, ακόμη κι αν η προσπάθειά τους περνά απαρατήρητη. Ωστόσο, η ευθύνη αυτή μπορεί να τους φέρει σε δύσκολη θέση, καθώς είναι και οι πρώτοι που θα εκφράσουν την ενόχλησή τους όταν κάποιος δεν εμφανιστεί σε μια σημαντική στιγμή. Υπάρχει επίσης ο τύπος του φίλου που δεν παίρνει πρωτοβουλίες, αλλά είναι πάντα πρόθυμος να συμμετάσχει. Δεν οργανώνει ο ίδιος εξόδους, όμως όταν υπάρξει σχέδιο, θα είναι σχεδόν σίγουρα παρών. Σύμφωνα με τον κωμικό, αυτοί οι άνθρωποι αγαπούν τη συντροφικότητα και χαίρονται να συμμετέχουν, ακόμη κι αν δεν επιθυμούν να έχουν τον ρόλο του διοργανωτή. Είναι εκείνοι που απαντούν θετικά στις προσκλήσεις, ακολουθούν αυθόρμητες ιδέες και συμβάλλουν στη συνοχή της παρέας χωρίς να βρίσκονται στο προσκήνιο. Η τέταρτη κατηγορία αφορά όσους ούτε οργανώνουν ούτε εμφανίζονται με συνέπεια. Είναι οι φίλοι που διαβάζουν τα μηνύματα αλλά σπάνια συμμετέχουν ενεργά ή εμφανίζονται απρόβλεπτα. Ο Μπάλμερ τους περιγράφει με χιούμορ ως άτομα που «δεν μπορείς να υπολογίζεις ότι θα τα βλέπεις συχνά, αλλά όταν εμφανίζονται, είναι σαν μια μικρή έκπληξη». Παρά την αρνητική χροιά που μπορεί να έχει αυτή η περιγραφή, οι ειδικοί τονίζουν ότι δεν πρόκειται απαραίτητα για κακούς φίλους. Η ψυχολόγος Κρίστι Φεράρι εξηγεί ότι η αξία της θεωρίας βρίσκεται στο ότι λειτουργεί σαν καθρέφτης συμπεριφορών, όχι σαν ετικέτα. «Το πιο υγιές συμπέρασμα είναι να χρησιμοποιούμε αυτό το μοντέλο για να παρατηρούμε μοτίβα στις φιλίες μας», επισημαίνει, υπενθυμίζοντας ότι η ασυνέπεια μπορεί να κρύβει εξουθένωση, υπερβολικές υποχρεώσεις ή προσωπικές δυσκολίες. Σύμφωνα με την ίδια, οι άνθρωποι αλλάζουν ρόλους ανάλογα με τη φάση ζωής στην οποία βρίσκονται, το επίπεδο άγχους ή την ψυχική τους ενέργεια. Η δημοτικότητα της θεωρίας οφείλεται στο γεγονός ότι πολλοί αναγνωρίζουν τον εαυτό τους και τους φίλους τους μέσα σε αυτούς τους ρόλους. Σε μια εποχή όπου οι κοινωνικές σχέσεις επηρεάζονται από την ταχύτητα της καθημερινότητας και την ψηφιακή επικοινωνία, η οργάνωση μιας απλής εξόδου μπορεί να αποδειχθεί πιο δύσκολη απ’ όσο φαίνεται. Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι η ισορροπία μέσα σε μια παρέα δεν απαιτεί όλοι να έχουν τον ίδιο χαρακτήρα· αντίθετα, η διαφορετικότητα ρόλων μπορεί να ενισχύσει τη δυναμική της ομάδας, αρκεί να υπάρχει κατανόηση. Το βασικό μήνυμα της θεωρίας δεν είναι να κατατάξουμε τους ανθρώπους σε κουτάκια, αλλά να αναρωτηθούμε πώς συμβάλλουμε στις σχέσεις μας. Ποιος παίρνει πρωτοβουλίες και ποιος ακολουθεί; Ποιος χρειάζεται στήριξη και ποιος νιώθει ότι σηκώνει όλο το βάρος της οργάνωσης; Η παρατήρηση αυτών των μοτίβων μπορεί να οδηγήσει σε πιο ουσιαστικές συζητήσεις και σε μια πιο ισορροπημένη καθημερινότητα. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr