جام جهانی ۲۰۰۶ صحنه تولد قهرمانی غیرمنتظره بود. به گزارش ایلنا،  تابستان ۲۰۰۶ برای فوتبال ایتالیا فقط یک قهرمانی دیگر نبود؛ روایتی بود از ظهور قهرمانی غیرمنتظره که نامش برای همیشه در تاریخ جام‌های جهانی حک شد: فابیو گروسو. مدافعی که پیش از آن تورنمنت، حتی در میان ستاره‌های تیم ملی ایتالیا هم چهره‌ای درجه دو محسوب می‌شد، اما در فاصله چند شب، از یک بازیکن حاشیه‌ای به قهرمان ملی تبدیل شد. نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۰۶ در ورزشگاه دورتموند برابر آلمان میزبان، نقطه عطف این داستان بود. بازی نفسگیر دو تیم تا وقت‌های اضافه بدون گل دنبال شد؛ جایی که ضربه تاریخی گروسو در دقیقه ۱۱۹، روی پاس هوشمندانه آندرئا پیرلو، دروازه ینس لمان را گشود و ایتالیا را یک قدم به فینال نزدیک کرد. یک دقیقه بعد، گل دوم تیر خلاص را زد، اما این فریاد ناباورانه گروسو بود که در حافظه ایتالیایی‌ها ماندگار شد: «باورم نمی‌شود!» چند روز بعد در برلین، ایتالیا برابر فرانسه در فینال ایستاد. دیداری که به ضربات پنالتی کشیده شد و سرنوشتش با ضربه پنجم تعیین می‌شد. سرمربی وقت آتزوری، مارچلو لیپی، مسئولیت آخرین پنالتی را به گروسو سپرد؛ تصمیمی جسورانه، چرا که او متخصص پنالتی نبود و آخرین تجربه‌اش به سال‌ها قبل در دسته چهارم فوتبال ایتالیا بازمی‌گشت. با این حال، مدافع چپ گمنام با خونسردی کامل توپ را به گوشه دروازه فرستاد تا ایتالیا چهارمین قهرمانی جهان خود را جشن بگیرد. او بعدها گفت در آن لحظه، بیش از مهارت فنی، به آرامش ذهنی نیاز داشت. جام جهانی ۲۰۰۶، تورنمنت گروسو بود؛ حتی بیش از ستاره‌هایی چون جانلوئیجی بوفون یا کاپیتان و برنده توپ طلا فابیو کاناوارو. او در مرحله یک‌هشتم نهایی برابر استرالیا نیز نقشی تعیین‌کننده داشت؛ جایی که با حرکت انفجاری‌اش پنالتی سرنوشت‌سازی گرفت تا ایتالیا با گل فرانچسکو توتی صعود کند. در واقع، رد پای گروسو در مهم‌ترین لحظات آن قهرمانی دیده می‌شد.