Goed nieuws voor de zevenjarige Spaanse berghond Mieske. Na tweeënhalf jaar, ruim zeventien jaar in hondenjaren, in het Zaanse asiel mag ze binnenkort vertrekken naar een permanent nieuw thuis in de Zweedse bergen. Daarmee was ze de langstzittende hond bij Dierenzorg Zaandam. Er kwamen in de tussentijd wel mensen voor haar kijken, vertelt verzorger Martine, maar een echte match bleef steeds uit. "Het kan zijn dat Mieske bij de eerste kennismaking naar je blaft", legt ze uit. "Je hebt echt een paar ontmoetingen nodig om te zien hoe leuk ze is." En leuk is ze zeker, zegt Martine. Als je maar even door dat eerste geblaf heen prikt. "Daarna zit je meteen in haar hart. Het is echt een tophond." Juist daarom deed het Martine en haar collega’s pijn dat niemand haar een plek kon geven. De Zweedse bergen Tot vorige week eindelijk het verlossende bericht kwam. Een stel dat haar al langer zag zitten, maar in de stad geen ruimte voor haar had, Mieske is geen fan van drukte, gaat emigreren naar de Zweedse bergen. Daar past zo’n berghond natuurlijk perfect bij. Goed nieuws voor Mieske, al is het voor Martine ook even slikken. "Er gaat zeker een traantje vallen." En ondertussen gaat het werk in het asiel gewoon door. Want Mieske is niet de enige langzitter. Als zij straks vertrekt, is hond Pollux aan de beurt: hij zit dan het langst. En ook voor hem hoopt Martine op dat ene telefoontje. "Mieske laat zien dat het kan."