سعدی در این حکایت به ما میآموزد که حقیقت روزه، تنها تشنگی و گرسنگی نیست؛ بلکه رسیدگی به احوال محرومان است. عبادتی که باری از دوش کسی برندارد، بندگی واقعی نیست.