مرگِ خشونت‌بار در بستر اعتراض، تنها یک فقدان شخصی نیست؛ یک گسست روانی و اجتماعی است. در چنین موقعیت‌هایی، خانواده‌ی درجه‌یک ممکن است در شوک یا سوگی خام باشند، اما شبکه‌ی پیرامونی — دوستان، هم‌نسلان و گروه‌های اجتماعی — زودتر دست به کنش می‌زنند. آیین‌هایی مانند پهن‌کردن پارچه‌ی قرمز بر مزار یا گردهمایی‌های نمادین، تلاشی‌اند برای تبدیل رنجِ بی‌صورت به تجربه‌ای قابل‌فهم و قابل‌تحمل.