Milano i Kortina zatvorili su Zimske olimpijske igre pričom koja je više ličila na roman sa paralelnim poglavljima nego na linearnu sportsku hronologiju, jer nije postojao jedan heroj koji je progutao reflektore i monopolizovao narativ, već čitav niz sudbina koje su se preplitale između alpskih padina i zaleđenih arena, smjenjujući euforiju i lom u ritmu koji je bio gotovo filmski precizan.