W szkole uczono nas, że na Ziemi jest siedem kontynentów. Okazuje się jednak, że niewielu wie o jeszcze jednym. "Zaginionym" ósmym kontynentem jest Zelandia, a naukowcy zebrali już sporo ciekawych informacji na jej temat. Do najmniejszej części świata należy Nowa Zelandia. Na szkolnych mapach i w atlasach geograficznych kontynentów jest siedem. Naukowcy odkrywają jednak coraz więcej sekretów, które skrywa Ziemia, w tym nieznane wcześniej lądy. Do tych ostatnich należy Zelandia, której nazwa w języku maoryskim (posługują się nim Maorysi, rdzenni mieszkańcy Nowej Zelandii) brzmi Te Riu-a-Māui. Jest większa od każdego ze znanych mikrokontynentów: jej powierzchnia wynosi 4,9 miliona kilometrów kwadratowych. Wieść o ósmym kontynencie obiegła świat w 2017 roku. Jak powstał ósmy kontynent? Zelandia (w j. angielskim Zealandia) jest ukryta pod Pacyfikiem. Należą do niej obecna Nowa Zelandia, Nowa Kaledonia oraz liczne mniejsze wyspy, a także teren Oceanu Spokojnego między tymi wyspami i Australią. Naukowcy, którzy prowadzili analizy tektoniczne i geologiczne Zelandii, opisali swoje wnioski w czasopiśmie "New Zealand Journal of Geology and Geophysics". Wskazują, że kraina zaczęła odrywać się od superkontynentu Gondwany (dzisiejsze obszary Afryki, Ameryki Południowej, Australii, Antarktydy i Indii) około 60-80 milionów lat temu, a wykształciła się jako samodzielny kontynent mniej więcej 55 milionów lat temu. Uważa się, że po rozpadzie Gondwany Zelandia zaczęła tonąć pod wpływem sił tektonicznych, przez co obecnie jedynie jej niewielka część wystaje ponad wodę. Geolog związany z Instytutem Nauk Geologicznych i Nuklearnych w Nowej Zelandii, Nick Mortimer, będący też głównym autorem badań, w rozmowie z "Cosmos Magazine" zaznaczył, że jest to najpełniejszy dotychczas przegląd geologii Zelandii, której znacząca większość zanurzona jest pod wodą. – Od momentu maksymalnego zanurzenia 25 milionów lat temu, ruchy na granicach płyt tektonicznych uformowały Wyspy Północną i Południową – przekazywał. "Przez ostatnie 45 milionów lat Zelandia była przecięta granicą płyt pacyficznych i australijskich, która obecnie zmienia charakter z zapadającej się na zachód strefy subdukcji na północy w bardzo ukośną, zapadającą na wschód strefę subdukcji na południu" – brzmi cytowany przez WP fragment artykułu naukowców opublikowanego w "New Zealand Journal of Geology and Geophysics". Naukowcy przyglądają się Zelandii. Wiedzą o niej już sporo Najmniejszy i najmłodszy obszar, który nazywa się ósmym kontynentem, jest obiektem zainteresowania badaczy. W 2023 roku media obiegła wiadomość, że naukowcy ukończyli mapowanie Zelandii. Mapę ósmego kontynentu zaprezentowano w czasopiśmie "Tectonics"; opracowano ją głównie w oparciu o badania skał i próbek osadów z dna oceanu oraz brzegów wysp należących do Zelandii. Naukowcy ustalili, że 95 proc. tej części świata, której powierzchnia wynosi niemal 5 milionów kilometrów kwadratowych, znajduje się pod wodą. Część geologów uważa, że cechy geologiczne Zelandii, w tym grubość i gęstość skorupy, spełniają wymogi, przy których ta powinna zostać uznana za kontynent. Nick Mortimer twierdzi, że gdyby nie poziom oceanu, kraina już dawno oficjalnie zostałaby kontynentem. Tymczasem paleontolog i geolog z Uniwersytetu Wiktorii w Wellington, James Crampton, zaznacza, że nowe badania są punktem odniesienia do analizy rozwoju tej części świata. Zaznaczał on w "Cosmos Magazine", że Zelandia "dokumentuje historię oceaniczno-klimatycznych oraz unikalnych roślin i zwierząt". Crampton uważa, że nowe dane otwierają drogę do pełniejszego zrozumienia reakcji oceanów, życia i klimatu na zakłócenia. Zelandia jest (nieoficjalnym) kontynentem najmłodszym, najcieńszym (jej skorupa kontynentalna liczy 20 km grubości) i najmniejszym. I choć naukowcy wiedzą na jej temat całkiem sporo, to wciąż stanowi obszar badań. Tymczasem jej wynurzony z oceanu obszar zamieszkiwano już od XIII w., kiedy to w Nowej Zelandii pojawili się Maorysi. W ustnych przekazach wspomina się też, że nawigator Hui Te Rangiora mógł poprowadzić wyprawę w te rejony (aż do Antarktydy) już w VII w.