این روزها منطقه شاهد یکی از بزرگ‌ترین تجمعات نظامی ایالات متحده در اطراف ایران است. براساس گزارش‌های معتبر بین‌المللی در روزهای اخیر، می‌توان تحلیل نسبتا روشنی از اهداف، مخاطب‌ها و گام‌های بعدی این اقدام آمریکا ارائه داد. هدف اصلی آمریکا «فشار حداکثری از طریق زور» برای وادارکردن ایران به توافقی فراتر از برنامه هسته‌ای است. هم‌زمان یک ابزار اجبار برای پیشبرد دیپلماسی و یک ابزار بازدارندگی برای مقابله با پاسخ احتمالی ایران است. اما پرسشی که بلافاصله مطرح می‌شود، این است که آیا هدف اصلی این نمایش عظیم قدرت نظامی در اطراف ایران، واقعا ایران است؟ این روزها منطقه شاهد یکی از بزرگ‌ترین تجمعات نظامی ایالات متحده در اطراف ایران است. براساس گزارش‌های معتبر بین‌المللی در روزهای اخیر، می‌توان تحلیل نسبتا روشنی از اهداف، مخاطب‌ها و گام‌های بعدی این اقدام آمریکا ارائه داد. هدف اصلی آمریکا «فشار حداکثری از طریق زور» برای وادارکردن ایران به توافقی فراتر از برنامه هسته‌ای است. هم‌زمان یک ابزار اجبار برای پیشبرد دیپلماسی و یک ابزار بازدارندگی برای مقابله با پاسخ احتمالی ایران است. اما پرسشی که بلافاصله مطرح می‌شود، این است که آیا هدف اصلی این نمایش عظیم قدرت نظامی در اطراف ایران، واقعا ایران است؟ اگرچه اظهارات مقامات آمریکایی و تحرکات نظامی، مستقیما تهران را نشانه رفته است اما در بازه زمانی بسیار کوتاه‌مدت (یکی، دو روز آینده) یکی از دو سناریو محتمل است. ارائه پیشنهاد مکتوب از سوی ایران و تمدید مهلت مذاکرات که به نظر می‌رسد با توجه به تعجیل ایالات متحده و نیز هزینه‌های زیاد این حضور نظامی این سناریو مورد پذیرش ایالات متحده نباشد و به‌همین‌دلیل هم بازه زمانی محدود چندروزه برای دریافت پاسخ از سوی ایران را در مقابل تهران قرار داده است. سناریوی دوم حمله محدود و هدفمند آمریکا به تأسیسات نظامی یا هسته‌ای ایران در صورت شکست مذاکرات است .