تأمین رفاه توده های مردم خود به خود هدفی شریف و عالی است ولی در ضمن افزایش درآمد عمومی، پول برای بهداشت، آموزش و دیگر خدمات اجتماعی را تأمین می‌کند. افزون بر آن بالا رفتن سطح زندگی عاملی ضروری برای فرآیندی است که بوسیله آن حکومت دموکراتیک مرسوم می شود. برنامه عمرانی ایران باید کشاورزی را صنعت اصلی بشمارد. پیشرفت کشاورزی همانند عدالت اجتماعی مستلزم تغییر اساسی در سیستم مالکیت ارضی و خرد کردن املاک بزرگ و جانشین ساختن مالکیت دهقانان و تعاونیهای روستائی بجای سیستم ارباب رعیتی استثمارگر فعلی است که به نحوی گسترده در این کشور رواج دارد.