مقاله پیشنهادهایی سیاستی برای هدایت مسیر تحول فناورانه ارائه می‌کند، از جمله اصلاح نظام مالیاتی به‌گونه‌ای که جانشینی نیروی کار با سرمایه بیش از حد تشویق نشود، تقویت قوانین ضدانحصار، سرمایه‌گذاری در آموزش و سلامت، و حمایت از گسترش مهارت‌های انسانی. پیام اصلی مقاله این است که آینده کار از پیش تعیین نشده است. هوش مصنوعی می‌تواند به تضعیف نیروی کار بینجامد یا به تقویت آن کمک کند؛ این نتیجه نه به ذات فناوری، بلکه به تصمیم‌های نهادی، سیاستی و اجتماعی وابسته است.