Það kveður við nýjan tón í nýjustu skáldsögu Lilju Sigurðardóttur, Alfa. Hún er vön að skrifa glæpasögur en í þetta sinn sviðsetur hún söguna í framtíðinni. Bókin var tilnefnd til Íslensku glæpasagnaverðlaunanna, Blóðdropans. „Ég er ekkert sérlegur aðdáandi framtíðarsagna. Þær þurfa að vera verulega góðar til að hrífa mig,“ segir Kolbrún Bergþórsdóttir gagnrýnandi Kiljunnar á RÚV. „Þessi gerist 2052 að mestu leyti og það er gervigreind sem stjórnar samfélaginu. Hún er eins og ströng en hlýleg barnfóstra, hún vill þér vel. Hún myndi til dæmis setja sykurskatt því það væri okkur öllum fyrir bestu.“ Söguhetjurnar eru Sabína og Mekkín sem eiga soninn Júlíus sem er orðinn sextán ára og vígist þar með inn í heim fullorðinna. Þá fær hann örflögu í handlegginn og fær um leið að vita hvað honum er ætlað að gera í framtíðinni því gervigreindin Alfa sem stjórnar því. „Hún veit hvað er honum fyrir bestu, hann hefur kannski einhverjar aðrar hugmyndir.“ „Sabína er listakona og Mekkín vinnur í ráðuneytinu og hefur umsjón yfir öllu og passar að við högum okkur vel. Bróðir Sabínu hefur sagt sig úr þjóðfélaginu og ræktar kartöflur og grænmeti. Hann deyr á einkennilegan hátt og virðist hafa verið myrtur.“ „Þannig að þetta er sakamálasaga en í seinni hlutanum verður líka mikið ástardrama sem ég hafði nú dálítið gaman að,“ viðurkennir Kolbrún. „Meginþorri bókarinnar, sem ég held að lesandinn hljóti að taka afstöðu til, er þetta þjóðfélag sem búið er að skapa.“ Þetta er samfélag sem stjórnast af gervigreindinni en síðan vakna spurningar um hvort það sé gervigreindin sjálf sem tekur ákvarðanirnar eða hvort einhver stjórni henni. Bráðskemmtileg, sniðug og frumleg „Ég sagði hér í byrjun að ég hefði bara gaman að framtíðarsögum ef þær eru góðar. Þessi er alveg bráðskemmtileg. Mér finnst hún sniðug og frumleg. Miðað við íslenskar glæpasögur er hún sérlega frumleg.“ Eins þótti Kolbrúnu samspil persóna afar gott. „Þessi bók hélt mér alveg.“ Glæpasagan heillaði ekki Ingibjörg Iða Auðunardóttir virðist þó ekki vera alveg á sama máli þó að hún taki fram að söguheimurinn sé magnaður og trúverðugur. „Það er það sem við dæmum framtíðarsögur út frá; er þetta trúverðug framtíð?“ „Þessi örflaga sem birtist í úrinu eins og snjallúrin sem þorri landsmanna er með. Hún segir: Hættu að drekka, þetta er ekki gott fyrir þig. Þetta er bara eins og stækkun á því sem við upplifum nú þegar.“ Henni þótti einnig hliðarsöguþráðurinn um kattavinafélagið skemmtilegur. Sjálfrennireiðarnar, sem Ingibjörgu þykir frábær nafngift, kunna nefnilega ekki að nema ketti því þeir haga sér ekki á fyrirsjáanlegan hátt. „Það eru ýmsar hugmyndir sem mér fannst áhugaverðar en ég verð að segja að glæpasagan sem slík, spennan og ástarsagan, er ekki það sem fékk mig til að halda áfram að lesa. Það er öllu heldur framtíðarsagan.“ Henni þótti glæpasagan ekki spennandi og örlítið fyrirsjáanleg. Hún tekur þó undir með Kolbrúnu, sjálf sé hún ekki mikið fyrir framtíðarsögur en þótti þessi mjög áhugaverð. „Sér í lagi þetta fólk sem býr við Elliðavatn, ótengda fólkið sem ræktar kartöflur. Af því að þau eru ekki með örflögu þá eru þau ekki gjaldgeng í samfélaginu, geta ekki verslað eða sótt sér neina þjónustu.“ „Það eru margar hugmyndir þarna sem mér finnst trúverðugar. Það er verið að velja framtíðarbraut fyrir hvern og einn einstakling. Ferming er ekki lengur trúarleg athöfn heldur gervigreindarathöfn við 16 ára aldur.“ Kolbrún segist mjög ánægð með bókina og telur hana með betri spennusögum sem komu út fyrir jólin. „Hún er verulega skemmtileg. Glæpasagan krefur mann um afstöðu og fær mann til að hugsa djúpt.“ „Hún er verulega skemmtileg. Glæpasagan krefur mann um afstöðu og fær mann til að hugsa djúpt,“ segir Kolbrún Bergþórsdóttir gagnrýnandi um bókina Alfa eftir Lilju Sigurðardóttur. Gagnrýnendur Kiljunnar fjölluðu um Alfa eftir Lilju Sigurðardóttur. Þáttinn má finna í spilaranum hér fyrir ofan.