نخست. راستش را بخواهید، امسال هفتمین سال پیاپی است که به مناسبت هفتم اسفند‌ماه، برابر با سالگرد تصویب «لایحه قانونی استقلال کانون وکلای دادگستری» در دولت محمد مصدق، در روزنامه ‌شرق یادداشت می‌نویسم. اگر خوانندگان از تکراری‌بودن موضوع خسته شده باشند، حق دارند. واقعیت اینکه در این سال‌ها رفته‌رفته از میزان عدم وابستگی نهاد وکالت به به دستگاه قضا کاهش یافته و به اشکال مختلفی این «استقلال» نحیف، نحیف‌تر هم شده است. نخست. راستش را بخواهید، امسال هفتمین سال پیاپی است که به مناسبت هفتم اسفند‌ماه، برابر با سالگرد تصویب «لایحه قانونی استقلال کانون وکلای دادگستری» در دولت محمد مصدق، در روزنامه ‌شرق یادداشت می‌نویسم. اگر خوانندگان از تکراری‌بودن موضوع خسته شده باشند، حق دارند. واقعیت اینکه در این سال‌ها رفته‌رفته از میزان عدم وابستگی نهاد وکالت به به دستگاه قضا کاهش یافته و به اشکال مختلفی این «استقلال» نحیف، نحیف‌تر هم شده است. گرچه جامعه وکالت بارها مطرح کرده‌ مستقل‌بودن کانون وکلا و وکلای دادگستری در نهایت به نفع جامعه و حفط حق دفاع تک‌تک شهروندان است؛ تصور بخشی از جامعه این بوده که وکلا به دنبال منافع شخصی خود هستند و این حرف‌ها حاشیه‌ای است. این نگاه منفی به وکیل و وکالت در بیشتر فیلم‌ها و سریال‌های داخلی و خارجی دیده می‌شود. دوم. در حال حاضر 29 کانون وکلا در سراسر کشور وجود دارد و با یکدیگر «اتحادیه سراسری کانون‌های وکلای دادگستری ایران» (اسکودا) را تشکیل می‌دهند. با حفظ احترام دیگر کانون‌ها، «کانون وکلای دادگستری مرکز» که شامل دو استان تهران و سیستان‌وبلوچستان است (استان دومی به‌زودی جدا خواهد شد و کانون جداگانه تشکیل می‌دهد) به دلیل قدمت، تعداد اعضا و شخصیت‌هایی که در نزدیک به یک قرن گذشته در آن عضویت داشته‌اند، از اهمیت بیشتری برخوردار است. کافی است ماجرای انتخابات دوره سی‌وسوم هیئت‌مدیره آن را بررسی کنیم. کارزاری که از مهر 1403 تا شهریور 1404 به مدت یک سال طول کشید و پس از ابطال دو انتخابات (اولی توسط دادگاه عالی انتظامی قضات و دومی توسط هیئت نظارت بر انتخابات) که در تاریخ بیش از 70 سال استقلال بی‌سابقه بود، افرادی به هیئت‌مدیره راه یافتند که متفاوت از انتخاب اول بودند. 18 منتخب رأی‌گیری شهریور 1404 (انتخابات سوم) تفاوت معناداری با منتخبان مهرماه 1403 (انتخابات اول) داشتند.