ماه رمضان بیشتر از آنکه قصه «نخوردن» باشد روایت «دور هم نشستن» و افطار نقطه اوج این روایت است. بخش‌ مهمی از  فلسفه این ۳۰روز گویی در همین لحظه خلاصه می‌شود؛ لحظه‌ای که سفره‌ها حکم آهن‌ربایی قدرتمند را پیدا می‌کنند و آدم‌های پراکنده را شانه‌به‌شانه هم می‌نشانند.