„Ég fékkst við það sem ég elskaði; ég framleiddi og stjórnaði útvarps- og sjónvarpsþáttum,“ segir Iryna Hordiienko, sem flúði til Íslands frá Úkraínu fyrir fjórum árum. Skömmu fyrir innrásina ræddu hún og samstarfsfólk hennar hvort það væru raunverulega líkur á að Rússar myndu ráðast inn í landið. Iryna Hordiienko minnist þess að hafa verið fremst í flokki þeirra sem töldu líkurnar litlar sem engar. En annað kom á daginn. „Svo heyrði ég í sírenunum, heyrði sprengjugnýinn og ógnvænlegur veruleikinn rann upp fyrir mér. Andlega var ég ekki reiðubúin. Líkaminn hlustaði ekki á hugann; ég skalf, nötraði og grét.“ Daginn eftir bókaði hún flug til Íslands, því besta vinkona hennar var þegar búsett hér ásamt dóttur sinni. „Þegar ég steig út úr flugvélinni fannst mér svo kalt.“ Nú eru fjögur ár síðan Iryna flúði til Íslands og í dag starfar hún hjá Rauða krossinum sem verkefnafulltrúi í málefnum fólks á flótta. Hún segir að persónuleg reynsla hennar frá Úkraínu hjálpi henni í starfi sínu. „Ég skil hvað þau eru að ganga í gegnum, skil andlegt ástand þeirra.“ Hún lýsir því hvernig margt fólk á flótta upplifi sektarkennd yfir því að vera hólpin. „Við glímum öll við hana, við sem erum á óhultum stað, því daglega fáum við fréttir af Úkraínu, höfum áhyggjur af fólkinu okkar og vinum og finnum til sektar af því við erum óhult.“ „Þjóð mín er þrautseig og við erum sterk,“ segir Iryna Hordiienko, sem flúði til Íslands frá Úkraínu fyrir fjórum árum. Hún starfar hjá Rauða krossinum og segist hafa ákveðið að leggja sig alla fram við að skapa sér gott líf á Íslandi. Hún segist hafa ákveðið að leggja sig alla fram við að skapa sér gott líf á Íslandi. „Ég áttaði mig á því að til þess að missa ekki vitið þyrfti ég að skipuleggja tilveru mína og gera allt í mínu valdi til að komast af sem mannvera hér, mæta til vinnu eins og venjuleg manneskja og lifa, því aðeins þannig get ég hjálpað fólkinu mínu og landinu.“ Sárt að finnast Úkraína gleymd Iryna segir að Úkraínumenn séu stoltir og harðir af sér. „Þjóð mín er þrautseig og við erum sterk og við göntumst með að þunglyndi fyrirfinnist ekki í Úkraínu. Kvíði? Nei, alls ekki, það á ekki við um Úkraínumenn! Kannski þarf fólk bara að vinna meira til að þurfa ekki að hugsa um svoleiðis!“ Hún segir að hugarfar sem þetta sé mjög dæmigert í Úkraínu. Hún bendir samt á að ekki megi láta blekkjast af dugnaðinum og seiglunni, því aðstæðurnar séu sannarlega erfiðar. Úkraínumenn upplifi líka að áhugi heimsins á stríðinu hafi smám saman dofnað. Hún segist sýna því skilning, því auðvitað vilji fólk bara halda áfram með líf sitt. „Auðvitað reynir fólk bara að lifa lífi sínu og við getum ekki áfellst Íslendinga fyrir að gera það.“ En fréttaflutningurinn hafi breyst. „Núna er þetta bara eins og tölfræði; fréttirnar fanga ekki umfang hryllingsins í Úkraínu.“ Leitar gleðina uppi Þrátt fyrir allt leggur Iryna sig fram um að gera það sem gleður hana. „Ég komst að því að það eru nokkrir hlutir sem geta gert mann glaðan og númer eitt er að dansa og í öðru lagi að stunda sjálfboðaliðastörf.“ Hún gerir hvort tveggja og segist sátt við líf sitt á Íslandi. En stríðið fylgir henni samt hvern einasta dag. „Á hverjum morgni þarf ég að athuga hvort foreldrar mínir séu enn á lífi, en lífið mitt hér hjálpar mér að líða mun betur.“