درگذشت عبدالمجید ارفعی، عیلام‌شناس برجسته و از واپسین کتیبه‌خوانان خط میخی عیلامی در جهان، تنها خاموشی یک استاد دانشگاه نبود؛ خاموشی صدایی بود که دهه‌ها کوشید متون خاموش هزاران‌ساله را دوباره به سخن درآورد. درگذشت عبدالمجید ارفعی، عیلام‌شناس برجسته و از واپسین کتیبه‌خوانان خط میخی عیلامی در جهان، تنها خاموشی یک استاد دانشگاه نبود؛ خاموشی صدایی بود که دهه‌ها کوشید متون خاموش هزاران‌ساله را دوباره به سخن درآورد. او ششم اسفند ۱۴۰۴ در ۸۶‌سالگی چشم از جهان فروبست؛ د‌ر‌حالی‌که همچنان در حسرت بازگشت و خوانش کامل باقی‌مانده الواح هخامنشی مانده بود؛ الواحی که بخشی از آنها هنوز در آمریکا نگهداری می‌شود. ارفعی در ۹ شهریور ۱۳۱۸ در گنوی بندرعباس زاده شد. خانواده‌اش ریشه در لارستان فارس داشت؛ خانواده‌ای که دلبستگی به ایران و فرهنگ ایرانی در آن پررنگ بود. پدرش، میرعبدالله ارفعی، شیفته هویت ایرانی بود و همین شیفتگی در شکل‌گیری مسیر علمی فرزندش بی‌تأثیر نماند. ارفعی کودکی و نوجوانی را در بندرعباس و یزد گذراند و سپس به تهران آمد. تحصیل در دبیرستان‌های منوچهری و البرز و بعد ورود به دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، مسیر او را به‌ سوی حوزه‌ای دشوار و تخصصی سوق داد: زبان‌های باستانی.