18. yüzyılın ortalarında Necd bölgesinde kurulan Suûdî–Vehhâbî ittifakı, Arap Yarımadası’nın siyasî ve dinî tarihini kökten değiştiren bir gelişme olmuştu. Bu ittifak, yalnızca iki aktörün geçici bir çıkar ortaklığı değil, karşılıklı meşruiyet üretimi üzerine inşa edilmiş yapısal bir birliktelik niteliği taşımıştı. Bir tarafta siyasî ve askerî güç arayışında olan Suûd ailesi, diğer tarafta ise dinî reform iddiasıyla ortaya çıkan Muhammed b. Abdülvehhâb bulunmuştu. Bu iki yapı, birbirini tamamlayan bir rol üstlenmişti. Suûdîler, Vehhâbîliğe siyasî ve askerî koruma sağlamış; Vehhâbîlik ise Suûdîlere ideolojik bir zemin ve dinî meşruiyet kazandırmıştı.