محققان در پژوهشی جدید به بررسی روشی نوین برای تصفیه آب خاکستری پرداخته‌اند تا راهی کارآمد و مقرون‌به‌صرفه برای بازچرخانی این منبع آبی در شهرها و صنایع ارائه دهند. در سال‌های اخیر، مدیریت فاضلاب‌های شهری و صنعتی به یکی از دغدغه‌های جدی در حفظ منابع آب تبدیل شده است. در این میان، آب خاکستری که از فعالیت‌هایی مانند استحمام، شست‌وشوی لباس و ظروف تولید می‌شود، سهم قابل توجهی از مصرف آب خانگی را تشکیل می‌دهد. این آب در مقایسه با فاضلاب توالت آلودگی کمتری دارد و به همین دلیل می‌تواند پس از تصفیه مناسب، دوباره مورد استفاده قرار گیرد؛ برای مثال در آبیاری فضای سبز یا شست‌وشوی معابر. با این حال، وجود مواد آلی پیچیده، ترکیباتی مانند فسفات و نیترات و حتی در برخی موارد فلزات سنگین، تصفیه آن را با چالش روبه‌رو می‌کند. این آلاینده‌ها در صورت رهاسازی در محیط می‌توانند به سلامت انسان آسیب بزنند و موجب آلودگی منابع آب سطحی شوند. برخی از این آلاینده‌ها به‌راحتی توسط روش‌های معمول بیولوژیکی تجزیه نمی‌شوند. برای نمونه، فلزات سنگین مانند سرب یا کادمیوم می‌توانند در زنجیره غذایی تجمع پیدا کنند و به اندام‌هایی مانند کبد و کلیه آسیب برسانند. همچنین ورود بیش از حد مواد مغذی مانند فسفات و نیترات به آب‌های سطحی باعث پدیده‌ای به نام «یوتروفیکاسیون» می‌شود که رشد بی‌رویه جلبک‌ها و کاهش اکسیژن آب را در پی دارد. روش‌های متداول تصفیه، از جمله فرآیندهای بیولوژیکی یا شیمیایی، هر کدام مزایا و محدودیت‌های خاص خود را دارند. به همین دلیل، پژوهشگران در سال‌های اخیر به سراغ فناوری‌های نوین مانند نانوتکنولوژی رفته‌اند تا با استفاده از ذرات بسیار ریز با قدرت جذب بالا، کارایی تصفیه را افزایش دهند.