برخلاف آنچه در آستانه دور سوم مذاکرات ژنو انتظار می‌رفت، گفت‌وگوهای میان هیئت‌های ایران و آمریکا نتوانست از حجم تعلیق و ابهام حاکم بر فضا بکاهد؛ چون نه نشانه‌ای روشن از گشایش قطعی پدیدار شد و نه سایه تقابل به‌طور محسوسی عقب نشست، بلکه وضعیت همچنان میان دوگانه «جنگ یا توافق» در نوسان باقی مانده است. برخلاف آنچه در آستانه دور سوم مذاکرات ژنو انتظار می‌رفت، گفت‌وگوهای میان هیئت‌های ایران و آمریکا نتوانست از حجم تعلیق و ابهام حاکم بر فضا بکاهد؛ چون نه نشانه‌ای روشن از گشایش قطعی پدیدار شد و نه سایه تقابل به‌طور محسوسی عقب نشست، بلکه وضعیت همچنان میان دوگانه «جنگ یا توافق» در نوسان باقی مانده است. بنابراین این پرسش اصلی که چه خواهد شد و اینکه مسیر پیش‌رو به کدام سو خواهد انجامید، همچنان بی‌پاسخ مانده و افق تحولات، مه‌آلود و چندلایه به نظر می‌رسد. در این میان، مقامات عمانی و ایرانی بار دیگر با ادبیاتی محتاطانه، اما خوش‌بینانه از تداوم گفت‌وگوها و امکان پیشرفت سخن گفته‌اند؛ مواضعی که بیش از آنکه حاوی جزئیات عینی باشد، بر کلی‌گویی‌های دیپلماتیک و تأکید بر «ادامه مسیر» استوار است. در مقابل، سکوت معنادار مقامات آمریکایی و پرهیز آنان از ارائه ارزیابی صریح، بر پیچیدگی معادله افزوده است. این سکوت می‌تواند نشانه‌ای از تردید، بازنگری راهبردی یا حتی اختلاف‌نظرهای داخلی باشد. برآیند این وضعیت، تقویت فضای انتظار و افزایش عدم‌ قطعیت است؛ فضایی که در آن هر تحول کوچک می‌تواند موازنه شکننده کنونی را به‌سوی توافقی دشوار یا تنشی گسترده سوق دهد. حتی خبرها درباره برگزاری نشست مقامات ایران و آژانس در دوشنبه هفته جاری و دور دیگری از گفت‌وگوهای تهران – واشنگتن، این بار به میزبانی وین هم نمی‌تواند چیزی از تعلیق فعلی و عدم قطعیت‌ها بکاهد.