Ήταν λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023 όταν ο χρόνος, για μια ολόκληρη χώρα, σταμάτησε απότομα. Στις 23:21, στην κοιλάδα των Τεμπών , η επιβατική αμαξοστοιχία Intercity 62 της Hellenic Train συγκρούστηκε μετωπικά με την εμπορική αμαξοστοιχία 63503. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ο συνηθισμένος ήχος της σιδηροδρομικής γραμμής μετατράπηκε σε εκκωφαντικό θόρυβο μετάλλου και φωτιάς. Τρία χρόνια μετά, για δεκάδες οικογένειες εκείνη η ώρα δεν έχει περάσει ποτέ. Παραμένει καρφωμένη στα ρολόγια, στα κινητά που χτύπησαν μέσα στη νύχτα, στα μηνύματα που δεν απαντήθηκαν. Για εκείνους, η ζωή χωρίζεται απλά σε «πριν» και «μετά». Το χρονικό είχε ξεκινήσει ήσυχα, σχεδόν αθώα, από νωρίς το απόγευμα. Στις 19:22 το Intercity 62 αναχώρησε από την Αθήνα με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Στα βαγόνια του περισσότεροι από 350 επιβάτες. Κυρίως φοιτητές που γύριζαν στα πανεπιστήμιά τους μετά το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας αλλά και οικογένειες καθώς και εργαζόμενοι. Άνθρωποι που όλοι κουβαλούσαν τις προσωπικές τους, μικρές, ιστορίες της καθημερινότητας. Την ίδια ώρα, στις 19:51, από τη Θεσσαλονίκη ξεκινούσε η εμπορική αμαξοστοιχία 63503. Δύο συρμοί, δύο αντίθετες κατευθύνσεις, μία γραμμή που έμελλε να γίνει παγίδα. Λίγο πριν τις 23:00, οι κινήσεις γύρω από τη Λάρισα θα αποδεικνύονταν μοιραίες. Στις 23:04 το επιβατικό τρένο περνά από τον σταθμό. Στις 23:19 η εμπορική αμαξοστοιχία αναχωρεί επίσης από τη Λάρισα, με κατεύθυνση προς Θεσσαλονίκη. Ήδη από τις 22:25, χωρίς να το γνωρίζουν οι μηχανοδηγοί, κινούνταν στην ίδια γραμμή. Μια λάθος ρύθμιση, μια αλυσίδα χειρισμών και παραλείψεων, και οι δύο πορείες συναντήθηκαν σε ένα αναπόφευκτο σημείο. Στις 23:21 η σύγκρουση είναι μετωπική και βίαιη. Τα πρώτα βαγόνια του επιβατικού συρμού διαλύονται, πέντε βαγόνια εκτροχιάζονται, ξεσπά έκρηξη και φωτιά. Οι θερμοκρασίες, σύμφωνα με τεχνικές εκτιμήσεις, φτάνουν έως και τους 1.300 βαθμούς Κελσίου. Ό,τι υπήρχε μέσα μετατρέπεται σε μια πύρινη μάζα. Στις 23:30 ειδοποιούνται οι Αρχές. Πυροσβέστες, διασώστες, αστυνομικοί και εθελοντές φτάνουν σε ένα σκηνικό που δύσκολα περιγράφεται. Άμορφα βαγόνια, σίδερα μπλεγμένα μεταξύ τους, καμένα καθίσματα, προσωπικά αντικείμενα σκορπισμένα στο σκοτάδι. Άνθρωποι να φωνάζουν ονόματα. Άλλοι να σκάβουν με γυμνά χέρια στα συντρίμμια. Το πρώτο φως της αυγής αποκαλύπτει το μέγεθος της καταστροφής. Ο απολογισμός θα γραφτεί με τον πιο βαρύ τρόπο. 57 νεκροί, 85 τραυματίες. Το πιο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Τέμπη: Η αγωνία των συγγενών, η οργή και ο θρήνος Οι ώρες που ακολουθούν είναι χαοτικές. Στα νοσοκομεία της Λάρισας και της Θεσσαλονίκης συγγενείς συνωστίζονται με μια φωτογραφία στο χέρι, ρωτώντας αν κάποιος είδε το παιδί τους, τον αδελφό τους, τη φίλη τους. Τα τηλέφωνα χτυπούν ασταμάτητα. Λίστες με ονόματα αλλάζουν διαρκώς. Η αγωνία γίνεται θρήνος και ο θρήνος οργή. Γρήγορα, το βλέμμα στρέφεται στα αίτια. Οι πρώτες εκτιμήσεις μιλούν για ανθρώπινο λάθος, με τον σταθμάρχη Λάρισας στο επίκεντρο. Όμως η συζήτηση δεν μένει εκεί. Ανοίγει ο φάκελος των συστημάτων ασφαλείας που δεν λειτούργησαν όπως έπρεπε. Τον Νοέμβριο του 2022 είχε ξεκινήσει δοκιμαστικά η τηλεδιοίκηση στο τμήμα Λάρισα – Πλατύ. Στις 7 Φεβρουαρίου 2023 είχε εκδοθεί ανακοίνωση για ολοκλήρωση εργασιών αποκατάστασης και λειτουργία συστημάτων ασφαλείας. Κι όμως, το βράδυ της σύγκρουσης, τίποτα δεν απέτρεψε τα δύο τρένα από το να βρεθούν στην ίδια γραμμή. Η τραγωδία δεν εκλαμβάνεται απλώς ως ένα δυστύχημα. Για πολλούς γίνεται σύμβολο χρόνιων παθογενειών. Καθυστερήσεις έργων, ελλείψεις προσωπικού, υποδομές που έμεναν στα χαρτιά. Χιλιάδες πολίτες κατεβαίνουν στους δρόμους σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις. Οι κηδείες μετατρέπονται σε σιωπηλές πορείες. Πλακάτ με τα ονόματα των 57 και ένα κοινό αίτημα για Δικαιοσύνη. Σήμερα, τρία χρόνια μετά, οι έρευνες συνεχίζονται και οι δικαστικές διαδικασίες βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη, ενώ στις 23 Μαρτίου αναμένεται να ξεκινήσει η πολύκροτη δίκη. Οι οικογένειες επιμένουν ότι δεν θα αφήσουν την υπόθεση να ξεχαστεί. Κάθε επέτειος είναι μια πληγή που ξανανοίγει. Κάθε 28η Φεβρουαρίου, στις 23:21, η μνήμη επιστρέφει με την ίδια ένταση. Τα Τέμπη δεν είναι πια μόνο ένα σημείο στον χάρτη της Ελλάδας. Είναι σημείο αναφοράς, ένα συλλογικό τραύμα και ταυτόχρονα μια διαρκής υπενθύμιση ευθύνης. Γιατί το ερώτημα παραμένει απλό και αμείλικτο, πώς γίνεται, στον 21ο αιώνα, δύο τρένα να κινούνται στην ίδια γραμμή χωρίς κανένα σύστημα να τα σταματά; Όσο οι 57 συνάνθρωποί μας παραμένουν κάτι περισσότερο από ένας αριθμός, όσο τα ονόματά τους ακούγονται στις πλατείες και στα δικαστήρια, η ιστορία εκείνης της νύχτας δεν θα κλείσει. Θα ζητά απαντήσεις. Και μαζί τους, τη δικαίωση που ακόμη εκκρεμεί. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr